:: Pleasure Of Slowness ::

بابا نوئل عزیز

2011-12-28T23:45:00.010+02:00

بابا نوئل عزیز سلام

ما خیلی‌ وقت نیست که با هم آشنا شدیم، بار اول که دیدمت تو دلم کلی‌ مسخرت کردم و بهت خندیدم، بعدها کم کم بهت عادت کردم، کم کم فهمیدم که تو آدم خوبی‌ هستی‌، سالهای اول با اومدن سال جدیدی میلادی فقط اتاقم رو تمیز می‌کردم، به مرور یاد گرفتم که تو حراجیهای سال نو هم باید خرید کنم، حالا دیگه کل سال منتظرت می‌شینم، تمیز کردن خونه، خرید لباس نو، روحیه شاد، درخت کاج، اینا دیگه قسمتی‌ از زندگی‌ من شده، هرچند سال نو رو فقط با اومدن بهار حس می‌کنم، ولی‌ ناخود آگاه به تو عادت کردم، بابا نوئل عزیزکودکان سر زمین من با تو غریبه اند، سورتمه تو از دیار من هیچ وقت رد نشد، کودکان سرزمین من با آرزو کردن اما آشنا هستن، نه فقط در شب سال نو، نه فقط موقع فوت کردن شمهای تولد، بلکه هرشب. سر به بالین نهادن به امید فردای روشن تر، آزاد تر، رویای هر شب ما بوده و هست. هدیه کوچکی در مدرسه، قدری برابری جنسیتی، کمی‌ احترام، شادی، امیدواری، جرات ابراز عقیده، آینده بهتر، خالی‌ از تحجّر تعصب حق ما هم هست. کودکان ما هم آرزو دارن. همانطور که ما در کودکی آرزو داشتیم. ولی‌ تو ندیدی و نشنیدی.

بابا نوئل عزیز، درست که به اومدنت و بودنت عادت کردم، ولی‌ هرگز آرزوی خودم رو به تو نخواهم گفت، هرگز بودن تو رو باور نخواهم کرد، حتا اگر هر شب با رویا سر به بالین بگذارم، ایمان دارم که اون روز فرا خواهد رسید، صدای ما را کسی خواهد شنید، ما به آرزوهایمان میرسیم، بابا نوئل عزیز آنوقت بیا و آرزویت را به ما بگو.

2011-12-01T18:14:00.004+02:00

سکوت در مورد ايدز عامل رشد اين بيماري است

2011-11-25T15:23:00.004+02:00

به خشونت علیه زنان پایان دهید!

Domestic Violence PSA

بارون میاد جرجر

2011-10-12T22:02:00.002+03:00

بارون میاد جرجر
گم شده راهِ بندر

ساحلِ شب چه دوره
آبش سیا و شوره

ای خدا کشتی بفرست
آتیشِ بهشتی بفرست

جاده‌یِ کهکشون کو
زُهره‌ی آسمون کو

چراغِ زُهره سرده
تو سیاهیا می‌گرده

ای خدا روشنش کن
فانوسِ راهِ منش کن

گم شده راهِ بندر
بارون میاد جرجر

بارون میاد جرجر
رو گنبذ و رو منبر

لک‌لکِ پیرِ خسّه
بالای منار نشسّه.

«ــ لک‌لکِ نازِ قندی
یه چیزی بگم نخندی:
تو این هوای تاریک
دالونِ تنگ و باریک
وقتی که می‌پریدی
تو زُهره رو ندیدی؟»

«ــ عجب بلایی بچه!
از کجا میایی بچه؟

نمی‌بینی خوابه جوجه‌م
حالش خرابه جوجه‌م
از بس که خورده غوره
تب داره مثلِ کوره؟

تو این بارونِ شَرشَر
هوا سیا زمین تر
تو ابرِ پاره‌پاره
زُهره چی‌کار داره؟
زُهره خانم خوابیده
هیچکی اونو ندیده...»

بارون میاد جرجر
رو پُشتِ بونِ هاجر
هاجر عروسی داره
تاجِ خروسی داره.

«ــ هاجرکِ نازِ قندی
یه چیزی بگم نخندی:

وقتی حنا می‌ذاشتی
ابروتو ورمی‌داشتی
زلفاتو وا می‌کردی
خالتو سیا می‌کردی
زُهره نیومد تماشا؟
نکن اگه دیدی حاشا...»

«ــ حوصله داری بچه!
مگه تو بیکاری بچه؟
دومادو الان میارن
پرده رو ور می‌دارن
دسّمو میدن به دسّش
باید دَرارو بَسّش

نمی‌بینی کار دارم من؟
دلِ بی‌قرار دارم من؟
تو این هوایِ گریون
شرشرِ لوسِ بارون
که شب سحر نمی‌شه
زُهره به‌در نمی‌شه...»

بارون میاد جرجر
رویِ خونه‌هایِ بی‌در

چهارتا مردِ بیدار
نشسّه تنگِ دیفار

دیفارِ کنده‌کاری
نه فرش و نه بخاری.

«ــ مردا، سلام ُ علیکم!
زُهره خانم شده گُم
نه لک‌لک اونو دیده
نه هاجرِ ورپریده

اگه دیگه بر نگرده
اوهو، اوهو، چه دَرده!

بارونِ ریشه‌ریشه
شب دیگه صُب نمی‌شه.»

«ــ بچه‌ی خسّه‌مونده
چیزی به صُب نمونده
غصه نخور دیوونه
کی دیده که شب بمونه؟ ــ

زُهره‌یِ تابون اینجاس
تو گرهِ مُشتِ مرداس
وقتی که مردا پاشن
ابرا زِ هم می‌پاشن
خروسِ سحر می‌خونه
خورشید خانوم می‌دونه
که وقتِ شب گذشته
موقعِ کار و گَشته.
خورشیدِ بالابالا
گوشِش به زنگه حالا.»

بارون میاد جرجر
رو گنبذ و رو منبر

رو پُشتِ بونِ هاجر
رو خونه‌های بی‌در...

ساحلِ شب چه دوره
آبش سیا و شوره

جاده‌ی کهکشون کو
زُهره‌ی آسمون کو؟

خروسکِ قندی‌قندی
چرا نوکتو می‌بندی؟

آفتابو روشنش کن
فانوسِ راهِ منش کن

گم شده راهِ بندر
بارون میاد جرجر...

احمد شاملو ... زندان قصر 1333

سلام ۲۹ سالگی‌

2011-10-05T20:51:00.006+03:00

قطرات بارون شیشه عینکم رو خیس می‌کنه، تلاشم رو برای دیدن جلوم از آخرین قسمتهای خشک شیشه عینکم می‌کنم. عینکم رو توی جیبم کتم میگذارم و دستام روتوی جیب شلوارم، قدم هام رو به سمت جلو تندتر می‌کنم، بدون عینک همه چی‌ تار هستش، بلا فاصله احساس ناامنی می‌کنم، انگار که همه آدامها تو این مسیر به من نگاه میکنند. همینطور به راه رفتن تو امتدادی تار ادامه میدم، تو ذهنم شروع به شمردن می‌کنم ۲۴.۲۳.۲۲...۲۹.۲۸ هیچ وقت دوست نداشتم مسیری رو برم که انتهاش رو نه میبینم و نه میدونم.

انگار همین دیروز بود که کنار در بالکن اتاقم رو کاغذ حساب کردم وقتی‌ دکتر شدم چند سالم می‌شه، امسال کنار همون در ایستادم میدونستم که دیگه این خونه‌رو نمی‌بینم تو دستم دوباره کاغذ بود، کاش چیزی برای حساب کردن داشتم، کاش زندگی‌ حساب کتابی‌ داشت. عینکم رو از توی جیبم در میارم و میزارم روی چشام، قطرات بارون دوباره خیسش می‌کنن سریع دنبال قسمتهای خشک شیشه می‌گردم، به جلوم نگاه می‌کنم از احساس امنیتی که بهم دست می ده لبخند تلخی‌ میزنم و خوشحالم که کسی‌ دیگه بهم نگاهم نمی‌کنه. سلام ۲۹ سالگی‌.

خمیر دندان

2011-08-14T09:51:00.002+03:00

يادت هست آخرين بار که اينجا بودي مجبور شديم با اين لولهء‌ خميردندان چند دقيقه اي کشتي بگيريم تا رضايت بدهد و ته مانده اش را روي مسواکهايمان بريزد؟ بالاخره ديشب مطمئن شدم که ديگر خاليِ خاليِ خالي است. عين آسمانِ صاف است قبل از تاريکيِ کامل، اين خميردندان جديدي که ديشب خريدم. آبيِ غليظ و عميق است و پُر است از خرده هاي ستاره هايي که وقتي که چراغهاي بالاي آينه را خاموش مي کنم ريز ريز چشمک مي زنند. يک قطعه خميردندانِ آسماني را روي مسواکم مي گذارم و آرام آرام دندانهايم را با خرده ستاره ها پاک مي کنم. تو هم که ديگر نيستي و با خيال راحت هر چقدر بخواهم مسواک زدنم را طولاني تر مي کنم.

يادت هست آخرين بار که اينجا بودي گفتي چرا حوله ام کثيف است؟ ديشب بالاخره حوله ام را به همراه همان جفت جورابي که اينجا جا گذاشته بودي با ماشين شستم و آنها را با چند برگ اضافه از اين دستمالهايي که بوي صابون مي دهند در خشک کن انداختم و حالا هم حوله و هم جورابهايت بوي تميزي مي دهند.

يادت هست آخرين بار که اينجا بودي گفتي چرا اين پتو انقدر گرم است؟ بالاخره ديشب پتوي ديگري را ملافه کردم و روي تخت انداختم. حالا ديگر لازم نيست هر شب اين تهويهء زبان بسته را تا صبح روشن نگه داريم.

ديشب همهء اين کارها را کردم و با دندانهاي ستاره نشان و حوله و جورابي که بوي عطر صابون مي دهند و پتوي جديدم که ديگر گرم نيست دور هم نشستيم و به تو فکر کرديم، که ديگر اينجا نيستي. با اينکه من و دندانهايم مطمئن نبوديم به اصرار پتوي جديدم قرار شد به تو زنگ بزنيم تا شايد خرده ستاره هاي لاي دندانهايم را از پشت خط تلفن ببيني يا بوي عطر صابون را بشنوي و سر صحبتمان باز شود، ولي نشد. پتو هم ناراحت شد، و صبحِ زود که از سرما بيدار شدم ديدم خودش را گلوله کرده است و رفته است آن گوشهء تخت که آخرين بار آنجا بودي و اصلا هم کاري به من ندارد. بوي عطر حوله ام هم حوصله اش از من سر رفت و امروز صبح ديگر آنجا نبود. خرده ستاره هاي لاي دندانهايم هم در نور صبح ديگر نمي درخشيدند؛ انگار هم من و هم دندانهايم و هم پتوي جديد و هم حولهء تميزم از همين اول صبح بي حال و خسته بوديم.

مي داني، جايت خيلي خالي است.

کرم، کرمِ کثیفی بود به نام : م.پ

2011-06-16T18:04:00.004+03:00

ماهیگیر کنار دریاچه نشست دستش رو تو ظرف کرم ها فرو برد، کوتوله‌ترین و شکم گنده ترین کرم رو برداشت قلاب رو تو باسن کرم فرو کرد و به آب انداخت.

کرم، کرمِ کثیفی بود به نام : م.پ

کرم کثیف کوتوله افکار پلیدی داشت، از بچگی‌ تو فکر این بود که زیرآب همه کرم های دنیارو بزنه تا بتونه خودش بهترین کرم باشه، تمام زندگیش رو به کرم فروشی پرداخته بود.عادت داشت به هرکی‌ که احساس صمیمیّت میکرد از رفتارهای جنسیش با کرمهای دیگه حرف بزنه دوست داشت به همه بگه با چه کرم های همخوابی کرده. هر جا که میخزید از کرمهای دیگه بد میگفت، کرم کثیف که یه زمانی‌ مطرب بود تصمیم گرفت که دکتر بشه و تو این راه از تمام ترفندهای زشته خودش استفاده کرد.

طبق نظریه روانشناسی‌ فروید این کرم در دوران کودکیش تو مرحله لذتهای دهنی (اورال) فیکس شده بود به همین دلیل از تمام لذتهای دنیوی که یه جوری به دهان مربوط میشد بسیار لذت می‌برد، به عنوان مثل حرف مفت و دروغ گفتن رو دوست داشت، به همه میگفت که تو کانادا زندگی‌ کرده و اینکه پاسپورت کاندا داره یا اینکه از خوردن لذت زیادی می‌برد. به همین دلیل تمام آشغالهای دنیا رو میخورد و از افتخاراتش به جز شکم گندش داشتن کارت تخفیف تمام رستورانهای محل زندگیش بود. کرمه کثیف بدون این که خودش بفهمه تبدیل شده بود به سنبل حماقت و شرمساری برای ملیتش. آبروی تمام کرم هارو برده بود وبا رفتارش همچنان به حماقتش اصرار میکرد.

کرم کثیف درد شدیدی رو تو باسنش احساس کرد تصمیم به انتقام از ماهیگیر گرفت، خودشو به بزرگ‌ترین ماهی‌ دریاچه نشون داد ماهی‌ تو یه خیز کرم و قلاب رو خورد، چوب ماهیگیری سنگسین شد، ماهیگیر نتونست قلاب رو نگه داره،لیز خورد و تو آب افتاد و مرد.

این داستان برای این بود که تو زندگی‌ اگه به کرمی‌ کثیفی شبیه کرم کثیف م.پ برخوردین، دلتون به حالش نسوزه،لازم نیست بهش کمک کنین، همونجا زیر پا لهش کنین که بعدها دردسر نشه.

املشی

2011-06-08T21:10:00.003+03:00

بيش ترين عشق جهان را به سوي تو مي آورم

از معبر فريادها و حماسه ها

چرا كه هيچ چيز در كنار من

از تو عظيم تر نبوده است

كه قلبت

چون پروانه اي ظريف و كوچك و عاشق است.

از براي تو مفهومي نيست

نه لحظه اي

پروانه ايست كه بال مي زند

يا رود خانه اي كه در گذر است

هيچ چيز تكرار نمي شود

و عمر به پايان مي رسد

پروانه بر شكوفه اي نشست

و رود

به دريا پيوست. <شاملو>

خاله - املشی - فرشته که پر کشید.

مارکس، دین، افیون، شکست

2011-06-02T18:01:00.001+03:00

مارکس، دین، افیون، شکست

ستون

2011-05-06T18:21:00.002+03:00

ديروز بعد از اينکه تو رفتي، وسط منگنهء بزرگي روي سطح خاطراتم منتظر مشتي که چند وقتي بود قرار بود از آسمان فرود بيايد دراز کشيده بودم و براي خودم سوت مي زدم. امروز صبح که آمدي دمِ در و اسمم را صدا زدي و من بلند شدم تا سايهء چشمهايت را - که ديروز در آينهء اتاق من جا گذاشتي - برايت بياورم صداي سنگين مُشت را شنيدم که پشت سرم خاطراتمان را سوراخ کرد. باز هم تو رفتي و من ماندم و خاطرات سوراخ شدهء گذشته ها، و انتظار طاقت فرساي مُشت ديگري که مرا هم به گذشته ها منگنه کند...

راستي، اين آهنگ جديدي را که سوت مي زدم دوست داشتي؟ مي دانم خيلي محکم است، ولي باور کن به ياد تو ساخته ام؛‌ اسمش هست «سوتون» ، و اگر آن را بخواني از تو در هر شرايطي محافظت مي کند، تا هيچ مشتي نتواند روي سرت فرود بيايد. گوش کن، هنوز هم آن را سوت مي زنم...

مرا مگذار و مگذر

2011-04-24T19:15:00.002+03:00

دلگیر دلگیرم از غصه میمیرم مرا مگذار و مگذر
با پای از ره مانده در این دشت تب دار ای وای میمیرم مرا مگذارو مگذار
سوگند بر چشمت که از تو تا دم مرگ دل بر نمیگیرم مرا مگذارو مگذر
بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست
بی جرم و تقصیرم مرا مگذارو مگذر
آشفته تر زآشفتگان روزگارم
از غم به زنجیرم مرا مگذارو مگذر
با شه پره اندیشه دنیا گردم اما
در بند تقدیرم مرا مگذارو مگذر

گروه شمس - آلبوم پنهان چو دل - حمید رضا نور بخش

2011-03-20T18:39:00.007+02:00

من به آغاز فصل سرد ایمان ندارم.

این زخم عاشقی که مرا به دو نیم کرد، جدی جدی این بار مثل این که وبلاگ مارو خدا خواند. زن. دوشیزهء محترمه؛ من وکیل نیستم. شما چطور؟ شما از فاصلهء ده قدمی موفق شدید هشت امتیاز کسب کنید. تحصیلات؟ مدارک؟ شاغل؟ هنرمند؟ خانواده؟ بله لطفا. بفرمایید بنشینید روبروی من. حالا نیمرخ.اینجا رو امضا کنید، شما قبول شدید. دو سیر عشق. می خورید یا می برید؟ شیشه خالی آوردید؟

رفیقم گفت دیگر انگار عید نمی‌شود، ولی‌ میشود. فقط باید بیشتر تمرین نترسیدن کنیم. اگر همه با هم تمرین کنیم باز هم عید میشود. خودت نوشتی‌ که بام ذهن آدمی‌ حیاط خانه خداست، امسال که گذشت مثل این که ما چند سال بیشتر بزرگ شدیم، دوستی‌ واقعی رو تجربه کردیم و تًف انداختیم تو صورت رفیق نامرد، فهمیدیم که هر چه زود تر باید شاخ قول رو بشکنیم. یه آدمهایی رو دیدیم که خوبن، شاید ما هم خوب بشیم.

مردی که فقط می نشيند و می انديشد در اين دنيا نيست. مردی که در تصوير ناقصش از دنيا زندگی می کند واقعيتی را که از کنارش می گذرد نمی بيند. مردی که توهماتش را می نويسد آنها را به استناد نوشته های خودش به رسميت می شناسد. مردی که با خودش درگير است دستانش را به پيش نمی آورد تا دستی را بگيرد. مردی که فقط می نشيند و می انديشد بيمار است؛ مرد بايد حرکت کند، قدم زنان، و با لبخند.

حالا که فهمیدیم همه چی‌ به ما بستگی دارد ساله جدید رو می‌دویم تند تند. ما هرگز به آغاز فصل سرما ایمان نمیاوریم.

سال نو مبارک

شبها بايد مثل يک خرس

2011-03-10T16:00:00.003+02:00

شبها بايد مثل يک خرس گنده خوابيد و خواب ايران را ديد و کلهء سحر بايد مثل مرغ سرکنده از خواب پريد. نه اينکه حالا ايران خيلی آش دهن سوزی است، فقط خانهء ما آنجاست، هيچ خاصيت ديگری ندارد. شبها بايد خواب خانه را ديد.

بايد مثل خر کتاب خواند. بايد مثل بُز کتاب نوشت. بايد يک لغت نامهء جديد نوشت. کلمات موجود برای وصف وضع چپ اندر قيچی نسل من کافی نيست. يک کلمهء جديد بايد ساخت به جای مهاجرت. مثلا بايد گفت مهاخرت، که همان مهاجرت است در اوج خريت. بدبختی زيادی سياه است و خوشبختی هم که مال داستانهاست؛ بايد نوشت بشبختی. ما مهاخران بشبختيم.

مهاخر بشبخت : اسم ذات(بی معنی)؛ صفت فاعلی و مفعولی و مرکب و مرخم و مزخرف؛ قيد بی زمانی و بی مکانی و آوارگی؛فعل غيرلازم و بی مصرف، از مصدر فَراريدن، سردرگُميدن، نقنقيدن، شُلسفتيدن، خستيدن. در روايات قديم موجودی است بيکار و بيعار و بی مشکل، که خوشی زير دلش زده است و رفته است به آنجا که عرب نی انداخت؛ صبحها شيرکاکائو می خورد و شبها در ديسکوها پلاس است. در روايات جديد موجود نيست. وجودش از پای بست دچار مشکل شده است. دائم غر می زند. زمين خورده است و برای اينکه خيط نشود تا ابد سينه خيز می رود. کژدار است و می ريزد. خوب حرف می زند. مکتب رفته است. خوب لباس می پوشد. فرنگی شده است. خوب هم بار می برد. اهلی شده است. نوکر مطبوعی است : انگليسی بلد است. هی می گويد « شت ». فارسی هم بلد است، فقط لهجه اش تخمی است.

اين جانور آدم نيست. اگر بود تصميمش را درست می گرفت و يک طرفی را می چسبيد و آنوری می شد. هر روزی هم که می گذرد بيشتر دوطرفی می شود : هر روز بيشتر دلش می خواهد که برگردد، و هر روز دلش می خواهد بيشتر پيش برود. اميدی به آدم شدنش نيست. اين جانور گره خورده است، چيزهای ديگری هم خورده است. اصلا چيزخور شده است. عرقخور هم هست. مجلهء سکسی هم دارد. نماز نمی خواند، سينما هم می رود. نسل دوم انقلاب است ديگر.

اين جانور کرگدن نيست، ولی پوستش کلفت شده است. اين جانور شترمرغ هم نيست، ولی شترمرغها را دوست دارد. اين جانور گاو هم نيست، ولی گاهی ترجيح می دهد نفهمد، فکر نکند، و فقط هر چه شنيده است را نشخوار کند. اين جانور انگل نيست، فقط از تنهايی می ترسد، برای همين هم به هر چيزی و هر کسی که دستش می رسد می چسبد. اين جانور يوزپلنگ هم نيست، ولی خوب می دود. اين جانور جاندار نيست؛ بی جان و بی روح و بی حالت شده است.

اين جانور در نواحی غربی کرهء زمين به وفور يافت می شود. هيچ کس اين جانور را نمی فهمد، حتی خودش. هيچ کس عاشق اين جانور نيست، حتی خودش. هيچ کس نمی داند اين جانور کار درستی کرده است. هيچ کس هيچ چيز نمی داند. اين جانور فقط يک چيز را می داند : اين جانور نه اولين است و نه آخرين. اين جانور حالش بد نيست، خوب هم نيست، ولی لبخند می زند. اين جانور اميدوار است، الکی. اين جانور مهاخری است بشبخت.

8 march

2011-03-07T19:38:00.003+02:00

برسد روزی که در سرزمین من، به طرف هیچ زنی‌ سنگی‌ پرت نکنند.

برسد روزی که در سرزمین من، هیچ زنی‌ را اعدام نکنند.

برسد روزی که در سرزمین من، به هیچ زنی‌ به خاطر زن بودنش بی‌ احترامی نکنند.

برسد روزی که در سرزمین من، به حکم دین هیچ زنی‌ را به اجبار چادر پوش نکنند.

برسد روزی که در سرزمین من زنان ، آزاده باشند.

برسد روزی که در سرزمین من، روز جهانی‌ زن وجود داشته باشد.

سی

2011-02-14T00:29:00.004+02:00

خب، تو هم بالاخره سی‌سالت شد،

دلخوش بودیم به لواشک آلوی شهرمان،
ای کاش نتیجه را نمی فهمیدیم،
ما باید برگردیم به کودکی.

آواز

2011-02-09T14:19:00.000+02:00

امروز تمام راه را تا سر کار آواز خواند. بلند بلند. خل شده است. تمام. راحت. هزار و يک دليل هست براي نگراني، و هزار و يک مشکل هست بدون راه حل. هزار و يک اشتباه هست که جبراني ندارد، و هزار و يک فرصت که همه از دست رفته است.

فکر کرد گور پدر همه چيز :‌ تا وقتي که يک لحظه هست براي نفس کشيدن و خنديدن بايد آواز خواند. فکر کرد بالاخره ديوانه شده است، و اين آخرين باري بود که فکر کرد. بعد از آن هيچ چيزي ارزش فکر کردن نداشت.

امروز تمام طول راه را تا سر کار آواز خواند، و آواز خواندم. زندگي يعني حق اشتباه کردن، حق نگران نشدن، و حق خنديدن؛ و زنده بودن يعني همينها را فهميدن. نمي فهمد، نمي فهمم، و مهم نيست. اصلا زندگي يعني نفهميدن، و خلاص.

مرگ

2011-01-18T14:13:00.005+02:00

تو از این برف فرود آمده دلگیر مشو

تو از این وادی سرما زده نومید مباش

"دی"زمانی دارد

و زمستان اجلش نزدیک است.

انگار همه خواب بودند

همه کر و کور . هیچ کس خبری نمی داد و برنامه یی پخش نمی شد

انگار خون اینها رنگی نداشت

هیچ کس از بچه هایی که مردند و بی گناه تکه تکه شدند تصویری نشان نداد.

شب یلدا

2010-12-21T22:19:00.003+02:00

حافظ که با ما کلا چپه، پول هندوانه که نبود، ولی پتویم را بردم كنار بخاری که نه همون شوفاژ برقی بخوابم بعد هی پام را بزنم بهش و وقتی پام در حال سوختن بود بكشمش كنار و اینقد اینكار را تكرار كنم تا به خودم فهش بدم. چند تا پسته هم ته کمد بود، همه رو یه چا تو دهنم نگه میدارم تا حسابی خیس بخورند و بعد یکی یکی بخورمشون. یادش بخیر یه زمانی شب یلدا ادای عاشقا رو در می آوردم و مواهای بلند و سیاه دوست دخترمو به شب یلدا تشبیه می کردم.

من

2010-11-18T13:23:00.001+02:00

من مي خورم، پس هستم. يعني من همان چيزي هستم که مي خورم. اصلا تمام شخصيت آدمها را مي توان در غذا خوردنشان ديد. بدين ترتيب بعد از کفش، مهمترين شاخص شخصيتي هر انساني نوع غذا، نحوهء غذا خوردن و مقدار غذايي است که او در طول روز استفاده مي کند.

آقاي پنگ گوشت قرمز زياد مي خورد، درست مثل پلنگ. او وقتي که تنهاست غذايش را در همان ظرفي مي خورد که آن را پخته است. او معمولا ايستاده غذا مي خورد، و در جويدن غذا صرفه جويي مي کند. او هميشه - بدون استثناء - قبل از اينکه هر غذايي را بچشد حتما حسابي به آن نمک مي زند. او هر برش پيتزا را با مقدار بسيار زيادي سس مي خورد و معمولا لقمه هايش دو تا سه برابر حداکثر گنجايش دهانش است.

آقاي پنگ آدم نا آرامي است. او براي اينکه پروتئين اضافي بدنش را بسوزاند ناگزير است خيلي بلند تر از حد لازم حرف بزند. او هنگام حرف زدن دهانش بيش از حد باز مي شود و معمولا به همراه هر جمله تعداد مناسبي فحش آبدار نيز از دهانش خارج مي شود. او قبل از اينکه هر آدمي را درست بشناسد در مورد تمام رفتارش نظر مي دهد، و معمولا در برابر کوچکترين ناملايمي شديدترين عکس العمل ها از خودش نشان مي دهد.

آقاي شالو هميشه روي مبل راحتي اش ولو شده است، درست مثل شفتالو. او هر روز مقدار زيادي ميوه و سبزيجات مي خورد، و معتقد است فقط وقتي مي توان گوشت خورد که انتخاب ديگري نباشد. او هر کدام از لقمه هايش را آنقدر مي جود تا مطمئن شود تمام ملکولهاي سبزينهء گياهاني که خورده است به عناصر اوليه شان تجزيه شده اند و براي جذب آماده اند و آنها را به سمت بقيهء اندام گوارشي راهنمايي مي کند. او به طور متوسط هر شب هفتاد و سه دقيقه و بيست ثانيه از وقتش را در آشپزخانه مي گذراند تا سالاد مورد علاقه اش را آماده کند و سپس سالاد، مقداري پنير و ليوان شرابش را در بهترين پيش دستي و تميزترين سيني مي چيند و بعد از اينکه دستمال سفره اش را روي پاهايش مرتب مي کند آرام آرام به خوردن مشغول مي شود. او وسواس عجيبي در ميزان سس مصرفي دارد، و قطره هاي روغن زيتون و سرکهء سس سالادش را دانه دانه مي شمارد.

آقاي شالو با هيچ کس هيچ مشکلي ندارد. او مي تواند در بدترين شرايط به درخشش نور آفتاب در لابه لاي نوارهاي پردهء پلاستيکي پنجرهء اتاقش لبخند بزند. او از اينکه روبروي تلويزيون بنشيند و آن را روشن نکند لذت مي برد. بيشترين هيجاني که آقاي شالو در زندگي آرامش تجربه مي کند لحظه اي است که شير آب را هر روز صبح باز مي کند، و خودش را مجبور مي کند تا وقتي اولين قطرات آب سرد روي سرش مي ريزند از زير دوش فرار نکند و بدين ترتيب تمام بدنش بلرزد و بيدار شود، و وقتي که کم کم دماي آب تنظيم مي شود از گرماي نسبي آب غرق لذت مي شود.

آقاي پنگ و آقاي شالو يک دوست مشترک دارند که به نوبت با او معاشرت مي کنند. آقاي پشمالو - که گاهي پلنگ است و گاهي شفتالو - همه چيز مي خورد. او يک روز چرب ترين و بزرگترين همبرگر دنيا را به همراه يک ميلک شيک توت فرنگي رستم نشان دو لقمهء چپ مي کند، و از فرداي آن روز به بعد دو ماه تمام هر شب کرفس و آسپاراگوس مي خورد. او يک شب به همراه آقاي پنگ آنقدر داد مي زند تا گلويش مي گيرد و صدايش خفه مي شود، و فرداي همان شب در کل چند ساعتي که با آقاي شالو وقت مي گذراند فقط دو بار دهانش را باز مي کند، آن هم براي اينکه بي صدا ترين خميازه هاي دنيا را تمرين کند. او گاهي عطسه هايش را در دماغش خفه مي کند، و گاهي بعد از چند سرفهء طوفاني بايد دل و روده اش را از وسط خيابان جمع کند. آقاي پشمالو معتقد است هيچ کاري به کل غلط نيست، و هيچ درست مطلقي وجود ندارد. آقاي پشمالو از هيچ چيز مطمئن نيست، و براي همين از ترس اينکه از هر چيزي باز بماند همه چيز را تجربه مي کند. آقاي پشمالو درگير است؛ او فکر مي کند که فقط يک بار زندگي کردن عادلانه نيست. او دلش مي خواست يک بار به طور کامل زندگي آقاي پنگ را تجربه کند، و يک بار زندگي آقاي شالو را آزمايش کند، بلکه بعد از آن بتواند تصميم بگيرد که در زندگي خودش چه چيزي بخورد، چگونه بخورد و چقدر بخورد.

آقاي پشمالو هر بار که منوي غذاي هر رستوراني را باز مي کند، به تمام پيامد هاي انتخاب هر غذايي در آيندهء ‌زندگي اش فکر مي کند، و براي همين معمولا ساعتها طول مي کشد تا چيزي انتخاب کند. آقاي پشمالو زندگي را زيادي سخت مي کند، و بلافاصله خودش هم مي فهمد و با بي خيالي لبخند مي زند، بعد بلافاصله نوبت وعدهء غذايي بعدي مي شود، و درگيري هاي او دوباره شروع مي شود. شايد يک روز آقاي پشمالو بزرگ شود، و اسم خودش را بگذارد «بي»، درست مثل بي شکل، بي شخصيت، بي کار، و بي تقصير. شايد هم اسمش را تغيير ندهد، و من تا ابد به او بگويم « من ».

مذهب

2010-11-14T20:52:00.000+02:00

دین و مذهب مثل آلت می مونه مشکلی نیست یکی داشته باشی مشکلی هم نیست که بهش افتخار کنی ولی لطفا جلو همه درش نیار و تکونش نده و لطفا به زور به خورد بچه مردم هم نده!

گوگوش

2010-11-11T13:27:00.001+02:00

من و گنجشکها می میریم تو اگه خونه نباشی ...

شراب

2010-11-07T15:12:00.002+02:00

مست و خراب،
مست و خراب،
مست و خراب،
چندان بخورم شراب کاین بوی شراب
آید ز تراب چون شوم زیر تراب
مست و خراب ...

کبوتر

2010-10-31T23:01:00.003+02:00

دیروز دو تا کبوتر رو کشتم، با ماشین زدم بهشون خیلی اتفاقی در نقطه مختلف شهر، هوا هم سرد شده، کلان افکارم سر جاش نیست...

طاهر

2010-10-28T15:03:00.001+03:00

«... عزيزم، تو بزرگ شده‌ای و تغيير کرده‌ای. هر جا بروی دختر پدر و مادرت هستی و بچه‌ی همين ده. می‌توانی زبان‌های ديگری ياد بگيری و کشورهای ديگر را ببينی، اما زادگاه تو، خاکی که تو را پذيرفت، سقفی که بالای سرت بود، مردمی که دوستت داشتند، دست‌هايی که تورا نگه می‌داشتند و بر سرت دست نوازش می‌کشيدند؛ نسيم مه تابستان‌ها خنکت می‌کرد، درختی که بر سرت سايه می‌انداخت - هر جا که باشی با تو هستند و فراموشت نمی‌کنند. اينجا سرزمين توست، صورت تو. خيال نکن اگر به مدرسه بروی از دست آن‌ها راحت می‌شوی. ريشه‌هايت همين جاست، انتظار تو را می‌کشد...»
طاهر بن‌جلون، با چشم‌های غمگين، برگردان اسدلله امرايی، نشر مرواريد

۲۸

2010-10-05T23:39:00.000+03:00

"گاو بوده‌ام حکماً، سهواً، شرعاً
که یک‌شبه بلعیدم تمام آن همه خاطره‌ها را؛ گل و خار با هم، عمداً.
و حالا فرارسیده
روزی که
به‌یاد آوردن‌شان، بالا آوردن‌ست — وقتی دیگر پایین‌تر از این نمی‌روند، عمراً.
و من
باید نشخوار کنم و نشخوار کنم
تا بدَرّاند همه معده‌ام را، با استایل نارسیستانه‌ای، جبراً"

مثل یک گوساله ۲۸ ساله...

آهنگ

2010-09-30T17:01:00.003+03:00

نزدیکی 28 سالگیم، بعد از اینکه تبدیل شدم به همون آدمی که همیشه ازش می ترسیدم، دیگه کمتر آهنگی می تونه حس نوستالژیکی منو تحریک کنه، اگر هم موفق بشه من رو برمی گردونه به5 یا 6 سال پیش به اولین تجربه های سرد زندگیم، به برف و مستی....

اما این آهنگ من رو برگردوند به خیلی وقت قبلها

به هنرستان، به اون روزای که با علی خوشحساب می رفتیم دم مدرسه دخترونه، احسان، جواد، دربند، نفیسه، به بچگیهام، چه زود به فنا رفت سی سال اول زندگی، چقدر آرزو، چقدر رویا، به اون جلسه های دو نفری با قلیون، به تمام اون قدیما

هزار بار گوش کردم.

به عشق بازی من با ادامه بدنت

صدای پای تگرگی که پشت پنجرست

به بوسه های تودر خواب احتمالی من

به چای خردن تو پیش آدم بدی

قسم به این همه که در سرم مدام شده

دوباره بر می گردم به شهر لعنتیم

به بحث علمی بی مزم در گوشت

دوباره بر می گردم به امن آغوشت

تمام گناه‌های‌ـم را

2010-09-15T20:17:00.000+03:00

تمام گناه‌های‌ـم را،
می‌چسبانم به در و دیوار
- پونز، منگنه، چسب، تف-
.
شب که می‌شود اما،
دل‌م برای‌شان می‌سوزد؛
سرد است آخر.
می‌چسبانم‌شان به خودم؛
عذاب وجدان ندارم دیگر.
گرم می‌شویم،
من و گناه‌هایم
تا صبح از جزئیات می‌گوییم،
می‌خندیم، گریه می‌کنیم،
نزدیک‌های صبح می‌خوابیم،
…
صبح،
من زود بلند می‌شویم،
خوابیده‌اند و آرام از بین‌شان می‌لولم و بیرون می‌آیم.
…
عصر،
بر که می‌گردم،
باید از لابه‌لای درزهای اتاق
- و کیف‌م-
پیدای‌شان کنم؛
سردشان می‌شود آخر.

خواب بچه‌گی‌هایم را دیدم بانو؛
تو عمودی‌تر بودی و من افقی‌تر…

راست‌ش دل‌م هم گرفت،
نمی‌دانم کِی اما؛
بیدار که شدم، دیر شده بود؛
تو دوباره افقی شده بودی و من…
… انگیزه‌ای برای عمودی‌شدن نداشتم.

بانو،
این‌بار
نوبت توست؛
هر چه آمد – به‌ خواب‌ـت-
سهم من یادت نرود؛
حتی اگر سیاه‌لشکر بودم
یا ترسیدی
- آن‌قدر که یادت برود -
…

می‌دانم،
می‌دانم،
یادت می‌رود،
پشت این شیشه‌های خونی،
پشت این دریچه‌های مردابی،
همیشه لحظه‌هایی هست، برای مبسوط شدن، روی باور استیصال
و لمس خیس سکون، در باور یک خیره‌گی…
خیره…
- آن‌قدر که یادت برود -
- آن‌قدر که نتوانی به‌یاد بیاوری، دیالوگ {قبل/بعد} از خواب‌ت را -
- آن‌قدر که بترسی، اگر به‌یاد بیاوری، تمام تن‌ـت بو بگیرد -
- آن‌قدر که -
…

بانو؟

با رویای رویای تسخیر تو می‌خوابم؛
می‌دانی، خیلی‌وقت‌ـست که پریده است؛
(و من به‌روی خودم نمی‌آورم)
.

شب‌ها،
من هستم و خستگی‌های شبانه و
تلاش برای به‌یادآوردن همه‌ی چیزهایی که قرار بود قبل از خواب به‌‌شان فکر کنم.
خواب‌ـم می‌بَرَد اما.
تلاش‌ـم ولی، بی‌نتیجه نبوده‌ست؛ شاید می‌خواسته‌ـم خواب‌ـم ببرد.
خوش‌بینانه، خوش‌بختانه…
من…

صبح می‌شود؛
بی‌آن‌که نتیجه‌ی تلاش من باشد.
می‌بینی… هنوز هم در دنیا خداهای خوب هست؛ که کارهای عام‌المنفعه برای خلق انجام بدهد. نفرین‌ـش کنیم که جمعه و شنبه حالی‌ـش نمی‌شود؟!

خواب،
شده‌ست بهانه‌ای برای رفع خستگی…
و خستگی،
ابزاری برای خواب…
تو، قبلاًها، همین بین همیشه می‌چرخیدی،
شادی می‌کردی،
و من آن‌قدر تماشای‌ـت می‌کردم تا …

ابزار که نبودی، یقیناً.
اما بهانه …
همم…

نه احتمالاً…

قطر زمین دارد زیاد می‌شود؛
می‌بینی که، داریم می‌میریم…
و نوزادان‌ـمان، چیزی از قطر زمین کم نمی‌کنند.

می‌بینی… فقط من خواب‌ـم برده؛
و بیدار که بشوم، می‌بینم دورم دیواره‌های چاه ساخته‌اند.
تو همیشه دیوار خوبی بودی؛ گرچه من هیچ‌وقت سعی نکردم از تو بالا بروم…
پشت‌ـت؟ هیچ وقت لازم نبوده بپرسم. اگر جالب بود، خودت بر می‌گشتی.
مثل همین حالا…

حوصله‌م هم سر نمی‌رود.
یادم می‌رود یعنی. بی‌زی شده‌ام، می‌دانی که!

اما همه‌اش آخرین لحظه‌ها،
آخرین قطره‌ها،
آخرین سرگیجه‌ها،
آخرین بُهت‌ها،
وقتی همه خواب‌ند،
و من هم، شاید …
آن‌وقت‌ست که
همه‌ی بی‌زی‌نِس‌ـم می‌پَرَد.
تمرکز می‌کنم، با گوش‌های‌ـم.
صدا می‌آید.
می‌مانم بپرسم «این‌بار تویی؟» یا «باز تویی؟»؟

خواب‌ـم می‌برد.

ایمان

2010-09-09T00:49:00.001+03:00

"قصد نشان دادن چهره زشت تلقین دین و آیین مذهبی به کودکی است که هنوز قدرت تصمیم گیری در شناخت خوب از بد و درست از غلط ندارد"

Google

2010-06-12T11:58:00.002+03:00

نمیترسم، نمیترسم، نمیترسم، از این تکرارخون و آتش و فریاد

مرا عادت شده داغ عزیزانم، بگیرم داد خود از دست این بیداد

از آن خانه که دست تو امانت بود، فقط یک خاک خون خورده به جا مانده

تو را شرم و حیائی نیست ای دژخیم، برو از خاک من مهمان ناخوانده

برو ای قاتل گلبرگ فرصت رفت، تو را در این دیار عشق جائی نیست

تو را از روح سهراب و ندا هامان، تو را از داغ دلهامان رهائی نیست

مرا آن شور کورش خشم خرّمدین، مرا عرفان مولاناست در سینه

من از جنس اوستائی نیکی ها، نمیخواهم تورا ای دیو بد کینه

من از آرش تو را تیر و کمان دادم، تو قلب من زنی آتش به تیر من

تو را من بر سر این تخت بنشاندم، تو ر من از دل این خاک بر چینم...

مداد شکسته من

2010-06-09T15:44:00.000+03:00

غرش طوفنده بر فانوس ما
مرگ افلاطون و جارینوس ما

نیست بار اختیار و لا جرم
فایل شادی از پس پسورد غم
زخم را با زخم مرحم کردن است
داستان خوب رو کم کردن است

یادگاری بر تن سنگ لحد
بازی نرد است و تاس بی عدد
حکمت دیرین کفش پا به پا
یادگار گنبد دوار ما

دپرس

2010-05-24T00:51:00.002+03:00

بعضی وقتها هم که وسط های شب سیاوش قمیشی گوش می کنی، یاد آدمها و چیزهای می افتی که داشتی و دیگه هیچ وقت نمی تونی داشته باشی، هیچ راهی نداره باید دپرس بشی...

من

2010-04-26T21:16:00.002+03:00

نور، صدا، دوربين، اکشن.
سينما. پردهء نمايش مرا تماشا مي کند. مي آيم؛ مي نشينم؛ مي روم. دو روز بعد. دوباره مي آيم؛ مي نشينم؛ مي روم. دو روز بعد. سه باره. چهار باره. پنج باره. زندگي من است که قطعه قطعه روي صندليهاي سينما اتفاق مي افتد.
من فيلم شده ام. رنگي، سوپر اسکوپ، با دالبی سوراند. يک داستان عشقي- جنايي براي جوانان زير آفتاب. يک ماجراي بي نظير براي ماجراجويان مجازي. با هنرمندي افتخاري مرد شش ميليون دلاري، در نقش من. بر اساس نوشته اي از من. به کاردگرداني من. تهيه کننده : من. منتخب جشنواره هاي معتبر هندي و آمريکايي. محصولي از موسسهء سينمايي خروش. نامزد دريافت هفتصد چکش طلايي در فرق سر. « من‌ ». امشب و هر شب در سينماهاي جهان.
سکانس اول. همه جا تاريک است. من مي آيم. هنوز همه جا تاريک است.
سکانس دوم. من مي نشينم. زندگي شروع مي شود. بهار. برگ. گوجه سبز. لبخند. تابستان. زرد آلو. استخر. آفتاب. بعد از ظهر. عشق. دربند. کباب. شمال. پرتقال. پاييز. نارنجي. نارنگي. کلاس. بوسه. عصر. تاکسي. يلدا. هندوانه. زمستان. تختخواب. هم آغوشي. دروغ. مکافات. جنايت. انقلاب. اميد. عيد. سمنو. ماهي، من مهندس می شوم، من عکاس می شوم، دکتر خواهم شد، من حتی وکیل شدم، من رییس هم شدم، من همه کاره شدم. تصوير روي هلال ماه مي ماند.
سکانس سوم. همه جا تاريک است. من مي روم.هنوز همه جا تاريک است.
من دي-وي-دي شده ام. من ديو و ددي شده ام. من ديوانه بوده ام، و حالا ديوار شده ام، دور خودم، پشتِ خودم، در افق ديد خودم. من به هفتاد زبان زندهء دنيا ترجمه شده ام، و براي هر کدام هفت زير نويس دارم. کلمات ادبي. جملات فلسفي. طنز قوي. استفادهء درست از تمامي صنايع ادبي. در دو نسخه. دو مجلد. دو سيستم معتبر بين المللي. يکي براي دوستان و يکي خانوادگي. من بعد از فروش پس هم گرفته مي شوم. من به خودم رحم نمي کنم. باز هم ديوانه وار فروخته مي شوم. لطفا در جاي خشک و خنک نگهداري شوم. من در نور آفتاب سوخته مي شوم. من دور ريخته مي شوم. باز هم دورتر ريخته مي شوم. پاي ديوار ريخته مي شوم. من ديوانه بوده ام، و حالا ديوار شده ام.
کات.

دایی

2010-04-23T23:14:00.002+03:00

به نام خدا، آغاز خوشبختی، هم اکنون که ما ...
نشد که یه بار دیگه ببینمت.

عید

2010-03-20T09:56:00.002+02:00

شراب، پسته، امتحان، آزادی، خورشید، عید، دلتنگی ...
پروردگارا

شکرت.

یک سال پيش از تو سلامتي خواستم و پشتکار و سربلندي، و هر چه خواستم را به من دادي. خدايا شکرت؛ امسال هم تک تکشان را مي خواهم. پر رنگ تر و جديد تر و بالاتر؛

پروردگارا؛ در سالي که گذشت به من کمک کردي جاي پايم را روي کمر زندگي کمي محکم تر کنم، پرودرگارا، در سالي که گذشت به من زندگي بهتري را نشان دادي، و سختي هاي جديدي را براي مردم سبز سرزمين من به وجود آوردي. پروردگارا، مي دانم که حکمتي هست که فقط تو مي داني و بس، ولي آيا مي داني که دلخوش بودن به چيزي که نمي داني چقدر سخت است؟ا

خدايا جنگ و دیکتاتوری را از از خانهء من دور نگه دار، خدایا آزادی حق مردمان من هم هست! مگه اینطور نیست؟!!!

پروردگارا؛ سلامتي و سربلندي جاي خودش، کمکم کن:‌ بيشتر بدانم؛ کمتر شک کنم؛ بهتر ببينم، کمتر بترسم و بالاخره تصميم بگيرم.

2010-03-08T12:21:00.003+02:00

با آرزوی رفع تبعیض و ارج نهادن به زنان وطنم

من آدم هستم

2010-02-07T21:06:00.001+02:00

من آدم هستم. در باغ بهشت به سمت خورشيد قدم مي زنم و از اين همه نعمت سر مستم. حوا از صبح رفته است سيب بچيند؛ خير سرش قول داد زود برگردد با هم برويم روي ابرها بنشينيم تا ابرها سنگين شوند و باران ببارد و هوا کمي خنکتر شود. تلفنش را هم جواب نمي دهد، گوشي را خاموش کرده است. معلوم نيست باز کدام مار خوش خط و خالي را کجا ديده است و مشغول چانه زدن بر سر دو متر ناقابل پوست مار تا کي مي خواهد مرا همينجا نگه دارد. حواست ديگر، تا بوده همين بوده و هست.
نه ، من آدم نيستم. بهشتي هم در کار نيست. سرمستي هم مال کتابهاست. سهم ما سگ مستي است، آنهم فقط مال شبهاي آخر هفته است که فردا صبح لازم نيست با بوق سگ بيدار شويم. حوا هم که رفته بود سيب بچيند هيچ وقت برنگشت. باران هم نباريد و خشکسالي شد. البته حوا چند سال بعد گوشي اش را روشن کرد و به من زنگ زد؛ همان ماري که از پوستش صندل ساخته بود به او يک تخفيف ويژه داده بود و حوا هم با او روي هم ريخته بود و به يک جهنمي پناهنده شده بود. من هم ديگر با اين اوضاع از آدم بودن خسته شده ام، مي خواهم بروم تغيير جنسيت بدهم، شايد سنگ بشوم، شايد هم صندلي، شايد هم مرباي بالنگ، يا اصلا شايد خر شدم و همينطور به زندگي ادامه دادم.
من خر هستم. در طويله پشت به سمت ورودي ايستاده ام و از اين همه يونجه در آخورم سرمستم. اربابم از صبح رفته است چراگاه؛ خير سرش قول داد زود برگردد تا آفتاب بالا نيامده است سيب زميني هاي پشندي را به ده بالا ببريم و به جايش آب زرشک بياوريم. معلوم نيست باز کدام گوساله اي سرش را مثل گاو پايين انداخته است و رفته است کدام گوري گم شده است و حالا معلوم نيست ما تا کي بايد منتظر باشيم تا سگهاي بي عرضهء ارباب گوسالهء‌ نفهم را پيدا کنند و به گله برگردانند.
نه نه. من خر نيستم. اين هر روز بار بردن و تا خرخره يونجه خوردن هم کار من نيست. ارباب هم اصلا حواسش به من نيست. سيب زمينهاي پشندي هم آنقدر ماندند تا گنديدند و فصل آب زرشک هم که گذشت. البته تقصير خودش هم نيست. آن گوساله اي را که گم شده بود گرگ بيابان شکار کرد و خورد. ارباب هم دستور داد تمام گاوها و گوساله ها را زنجير کنند و خودش هم زنجيربان شد تا ديگر هيچ وقت گم نشوند. يکي از سگهايش را هم دنبال من فرستاد، ولي حيوان بي زبان وسط راه به يک غار رسيد و در آن اصحاب کهف را ديد و مدتي پيش آنها نشست و آدم شد.
آخر همان هفته که به من رسيد خسته بود و خيس عرق، و با هم تا صبح عرق خورديم، با خيارشور مخصوص. صبح روز بعد من هنوز سگ بودم، يا نه خر بودم،‌ يا شايد هم آدم شده بودم،‌ به هر حال من هنوز همانجا نشسته بودم که صداي پايش را شنيدم؛ ارباب بود که از چراگاه آمده بود، يا نه حوا بود که برگشته بود، به هر حال يکي از راه رسيد. اصرار داشت که من باز هم خواب ديده ام، يا نه او خواب مرا ديده است، به هر حال همه چيز در خواب بوده است. من هم نمي دانستم چه بگويم، يا شايد هم مي دانستم ولي نمي خواستم که بگويم، به هر حال من هيچ چيزي نگفتم، و هيچ کس اين حرفها را نشنيد. دنياست ديگر، تا بوده همين بوده و هست.

В Контакте

2010-01-05T01:21:00.004+02:00

"Happy new year! радости,здоровья,счастья,улыбок и благополучия!"

خابگاه

2009-12-19T18:09:00.003+02:00

هر روز صبح روي سنگفرش پایین خابگاه قدم مي زنم، و طبق معمول بي اختيار سعي مي کنم قدمهايم لبهء سنگها را قطع نکنند. بدون اينکه دقت کنم گامهايم را دقيقا به اندازهء طول يک سنگ بر مي دارم، و پاهايم را در مرکز کاشيها قرار مي دهم. به خودم مي خندم، و سعي مي کنم ببينم از کي انقدر نگران لبهء کاشيها شده ام. هنوز يادم هست نقاشيهاي شماره دار خيلي سالِ پيش را در دبستان ، که اگر هنگام رنگ کردن شماره ها از لبه ها بيرون مي زدي نمره ات کم مي شد. هميشه داخل خط. هميشه پشت مرز. هميشه مواظب لبه.
امروز صبح چند دقيقه اي ايستادم و تمرکز کردم، نفسم را حبس کردم، چشمانم را بستم و با يک قدم کوتاه و حساب شده هر دو پايم را در نهايت آرامش روي لبهء سنگي که روي آن ايستاده بودم قرار دادم، و تمام دنيا لرزيد. چشمهايم را که به آرامي باز کردم متوجه شدم ديگر هيچ خطي بين کاشيها وجود ندارد. تمام کف راهرو يکپارچه سنگ بود، بدون هيچ خط و مرزي و بدون هيچ لبه اي به ديوار متصل مي شد، و مرز ديوار و سقف هم محو شده بود و من مانده بودم وسط يکپارچگي بي انتهاي سنگيني که هيچ مرزي نداشت.
به زير پاهايم که خيره شدم متوجه شدم که من هم بدون هيچ مرزي به کف راهرو پيوسته ام، و هيچ خطي در هيچ کجاي بدنم نيست. شايد اگر آينه اي روبرويم بود ديگر خودم را نمي ديدم، من هم قسمتي از يکپارچگي بي حد و مرز دنياي خودم بودم. به تو فکر کردم، و اينکه اگر من و دنياي من ديگر هيچ مرزي نداريم حتما تو هم قسمتي از ما شده اي و در همين يکپارچگي شناوري. ديگر نه من معني داشت نه تو و نه فاصلهء بين ما. ديگر هيچ کاري تقصير هيچ کسي نبود، اصلا هيچ کاري غلط نبود، وقتي خطي نيست که از آن بيرون بزني هيچ نمره اي را نمي تواني از دست بدهي. همهء‌ کارهاي من و تو کارهاي ما بود و همهء کارهاي ما در همين يکپارچگي دنياي ما تعريف شده بود و هيچ حدي براي هيچ چيزي وجود نداشت.
تصميم گرفتم به دنبالت بگردم تا شکست مرزهايمان را جشن بگيريم، ولي نمي دانستم از کجا شروع کنم. گامم را برداشتم، ولي هيچ خطي نبود تا پايم را آن سوي آن قرار دهم، و همانجا ايستادم. اصلا هيچ حرکتي وجود نداشت، در يکپارچگي همه چيز ساکن بود، و آرامش بخش. فکر کردم چند سال پيش سکون را دوست داشتم، تا اينکه يک روز که تو نبودي و در اتاق خودم ساکن نشسته بودم زندگي را ديدم که از دور دست برايم دستي تکان داد و رفت؛ حتي يک لحظه هم براي من صبر نکرد؛ و از آن روز به بعد مي دانم که زندگي هيچ وقت منتظر من و دنياي من نمي ماند، و من براي اينکه از او جا نمانم هميشه بايد حرکت کنم.
چشمانم را دوباره بستم و براي خودم خطهاي سنگفرش راهرو را تجسم کردم. در فکر خودم با قدمهايم از روي خطها گذشتم و به راه افتادم. چشمانم را که باز کردم بيشتر از چند قدم تا انتهاي راهرو فاصله نداشتم. خطهاي متقاطع راهرو زير پاي من به عقب مي رفتند، و وقتي من هر از چند قدم يکي از لبه هاي کاشيها را با پاهايم قطع مي کردم يکي دو تا از خطها کنار مي رفتند و پايم را که بر مي داشتم به سر جابشان بر مي گشتند. به خودم خنديدم و راهرو را با تمام خطوطش پشت سرم جا گذاشتم.

شراب سفید

2009-11-26T22:17:00.001+02:00

همش منتظرتو هستم،
شبهای شنبه،
شراب سفید ...

اون کسی

2009-11-03T16:42:00.001+02:00

اون کسی که برای خوشبخت زندگی کردن از همه بیشتر دوستش داری کسیه که وقتی از شلوغی زندگی یه کم کنار میکشی و آخر شب آروم میشینی و از روی تپه به چراغای شهر نگاه میکنی بهش فکر کنی و دلت اونو بخواد. کسی که نه رویا باشه نه واقعیت، که هم رویا باشه هم واقعیت. که هم دور باشه هم نزدیک. که برات هم خاطره باشه با و هم همیشه یه معمای شیرین و ندیده و نچشیده. که هم دور باشه و هم نزدیک. که نه تنها دوسش داشته باشی، که دوست داشتنش رو بخوای و دوست داشتنش رو هم دوست داشته باشی.

فنجانِ دسته

2009-10-13T22:43:00.004+03:00

فنجانِ دسته دارِ من که قهوه ام را هر روز صبح برايم گرم نگه مي دارد ، سياه رنگ است. روي ديواره اش سه نفر آدم عروسکي - قرمز و زرد و نارنجي - يک کرهء‌ زمين را روي دستهايشان گرفته اند و آن را مي چرخانند. قرمز و نارنجي زيرِ دو طرف کرهء زمين روبروي هم ايستاده اند، و من تقريبا مطمئنم بدون زرد هم مي توانند کرهء زمين را همانجا نگه دارند. زرد روبروي من و کنار کرهء زمين در حالي که يک دستش را زير کره گرفته است ايستاده است، و با انگشت دست ديگرش زمين را مي چرخاند. زرد، يک زن است.

زرد عادتهاي عجيبي دارد. گاهي وسط روزهايي که من حسابي سرم شلوغ است و وقت سر خاراندن هم ندارم ساعتها مي نشيند روبروي من و به چشمان من خيره مي شود. هر بار سرم را بر مي گردانم باز چشمانم را مي دزدد و نگاهم را به بدن زردش گره مي زند و من خشک مي شوم. نيم رخ ايستاده است و من نيمي از اندام کشيده اش را نمي بينم. مقدار کمي از برجستگي سينه هايش از پشت دستي که زمين را مي چرخاند پيدا ست، و پوست روشنش سينه هاي کوچکش را به استخوانهاي برجستهء زير گردنش وصل مي کند. گردنش را به سمت کرهء زمين مي چرخاند، ولي هنوز با گوشهء چشمش مرا زير نظر دارد، تا مبادا چشم از تماشاي عشوه هايش بردارم. زرد، هيچ وقت به سمت من بر نمي گردد.

زرد رفتار عجيبي دارد. گاهي فکر مي کنم مرا از جايي مي شناسد، و نمي خواهد تمام بدنش را به من نشان دهد، مبادا او را به ياد بياورم. گاهي فکر مي کنم نيمهء ديگر صورتش يک زخم عميق دارد که دوست ندارد آن را به کسي نشان دهد. گاهي فکر مي کنم مي ترسد اگر برگردد، تمام حس کنجکاويِ من را از بين ببرد، و من ديگر در آرزوي ديدن اندام خوش تراشش به تماشايش ننشينم. بارها تصميم گرفتم دليل رفتار عجيبش را از او بپرسم، ولي زرد هيچ وقت با من حرف نمي زند.

زرد همينطور که دنيا را با نوک انگشتانش مي چرخاند، با دست ظريفش مسير مشخصي را روي زمين لمس مي کند که از خانهء‌ من هم مي گذرد. هر بار که به خانهء من مي رسد، اندکي مکث مي کند، چند تارمويي را که روي چهره اش افتاده اند پشت گوش راستش مي گذرد، و وقتي مطمئن مي شود که توجه مرا جلب کرده است باز دنيا را مي چرخاند، باز مرا به دنبال انگشتان آرامش به دور دنيا مي کشاند و باز مرا به خانه ام مي رساند، و باز از لابه لاي تارهاي بلند موهايش نيم نگاهي به من مي اندازد، و با تمام زنانگي اش آنها را پشت گوش راستش مي گذارد.

روزهاي زيادي است که من هر روز از صبح تا غروب به تماشاي رقص آرام و بي کلامِ زرد مي نشينم، و هر شب تا طلوع در روياي نيمهء‌ ديگر اندام زرد غرق مي شوم. گاهي فکر مي کنم شايد اگر به خانه ام برسم، بالاخره به سوي من برگردد و با من حرف بزند. گاهي فکر مي کنم اگر با او حرف بزنم، حتما مرا به خانه ام مي رساند. روزهاي زيادي است که هر روز و هر شب به اين فکر مي کنم، که بايد اول نيمهء پنهان او را پيدا کنم، يا اينکه سعي کنم به خانه ام برسم.

زرد، يک زن است؛ که راز زندگي مرا در زنانگي اش پنهان کرده است. زرد، يک حقيقت است؛ که من براي فهميدنش به شعور بيشتري نياز دارم. هر بار که از فنجان قهوه ام جرعه اي سر مي کشم، از تماس با زرد دستهايم گرم مي شوند، و من مي دانم که روزي راز زرد را مي فهمم، و به خانه ام مي رسم.

28 سالگی

2009-10-05T23:44:00.002+03:00

دوباره ...
تمام گاوها، تمام گوساله ها، تمام مسیر های نرفته، تمام گاو آهن هایی که کشیدم، تمام گاو آهن هایی که نتونستم بکشم، کی میشه گاو آهن واقعی کشید؟
سلام 28 سالگی ...

اون

2009-08-31T01:44:00.000+03:00

اون روزایی که دنیا قدش کوتاه بود...

فقط من و تو

2009-08-13T00:29:00.004+03:00

فقط تو فهمیدی که مستعد به تقصیر بودن یعنی چی،
فقط تو دونستی که چجوری میشه خواب یه آهنگ رو دید،
فقط من و تو فهمیدیم که گوساله ها کی گاو می شن ،
فقط من و تو فهمیدیم که کی، گاو آهنها رو کشید.
فقط من و تو بودیم که هیچ وقت نرفتیم پیش آقای آبری،
فقط من و تو بودیم که فهمیدیم مربای گل ننه خورشید چه بویی میده...
فقط من و تو بودیم که کنار اتوبان نشستیم،
من و تو هستیم که سال به سال گاو ترمی شیم...
تولدت مبارک رفیق قدیمی .

neda

2009-06-23T19:50:00.000+03:00

وطن

2009-06-21T10:34:00.002+03:00

ای وطن ای مادر ايران من

مادر اجداد و فرزندان من

خانه ی من بانه ی من توس من

هر وجب از خاک تو ناموس من

اي دريغ از تو که ويران بينمت

بيشه را خالي ز شيران بينمت

خاک تو گر نيست جان من مباد

حالا

2009-05-22T12:36:00.000+03:00

حالا این که من این جا بیایم هوار هم نکشم که رمقش را ندارم؛ آرام مظلومانه ی منهدم بگویم که خسته م و بس است لطفن، خستگی من را کم می کند یا حالم را بهتر یا کائنات به تخمش است اصلن یا که چی؟!

جمع کنیم بساطمان را آقا ..

داروین

2009-05-20T17:14:00.001+03:00

Darwinius masillae

مرغابي نيستم!

2009-05-17T00:29:00.002+03:00

بازم نصفه شب از خواب پريدم. دقيقا راس ساعت سه و نيم. مثل هر شب که با صداي این ماشین آشغالی از خواب مي پرم. فقط امشب يه فرق کوچولو داره : ماشین اصلا نیومدن! من خودم از خواب پريدم!
يادمه خيلي وقت پيش تو تلويزيون اون ماهيها رو ديدم که وقتي دو سه بار اومدن طرف صدا و برقشون گرفت ديگه هميشه از اون صدا فرار مي کردن. يا وقتي يه صداي ديگه شنيدن و رفتن طرفش و غذا پيدا کردن هميشه به طرف همون صدا مي رفتن. اون روز فکر کردم هه هه، چه خرن! حالا هاها، منم بله!
مي دوني، حالا که فکر مي کنم مي بينم خيلي وقته با خيلي چيزا شرطي شدم. مثلا تو هر فيلمي مي بينم يکي به يکي ديگه ميگه « دوستت دارم » خنده ام مي گيره! چون فکر مي کنم هميشه «دوستت دارم» به همون چيزي مي رسه که مال منم رسيد! خب خنده داره ديگه!
يا هر وقت يه ماشين کوچولوي سفيد تو خيابون مي بينم بي اختيار شمارش رو مي خونم مطمئن بشم تويي يا نه...
يا هر وقت تلفنم نصفه شب زنگ مي زنه با يه لحن ديگه اي گوشي رو برمي دارم...
يا هر وقت يه ماهي تو آب مي بينم فکر مي کنم عکس ستاره است توي آب و شکارش نمي کنم... اوني که از گشنگي مُرد مرغابي بود...من که مرغابي نيستم! من خرم! واسه همين هم مهم نيست... همينجوري مي مونم.

برای روناک

2009-05-10T23:24:00.002+03:00

برای روناک ... من منطقي فکر مي کنم.
منطق ، مثل يک نقاشي است؛ رنگ و روغن ، روي پوست.زير آن بزرگ نوشته اند،که علم بهتر است يا ثروت.و در آن مي بيني که علم هميشه بهتر است، براي ثروتمندان ؛و واضح است که ثروت هميشه بهتر است، براي دانشمندان.اگر چند قدمي دور شوي مي بيني ُ،که خوشبختي نه علم است نه مال.خوشبختي هنر است.هنر مرد، به زدولت اوست.
منطق ، مثل يک بازي کودکانه است.سنگ ، قيچي را مي شکند ؛ولي در کاغذ مي ميرد.کاغذي که هزار بار سنگ را خورد، باز هم از قيچي مي ترسد ، مي گريزد ، شکست را مي پذيرد.و اين بازي هر روز - تا ابد - ادامه دارد؛و من که روزي کاغذم و روزي سنگ ،بين تيغه هاي بي رحم قيچيِ اين زندگي ،که به کوتاهي يک خواب است، و به زيباييِ يک افسانه ء جاودانه است.
منطق ، مثل يک علم رياضي است.استاد جبر است ، براي مهد کودک؛به کودکاني که جدول ضرب نمي دانند،توانِ صفر را ياد مي دهد ، که هر عددي را به يک مي رساند ، که تنهاست ، و بي مانند.و کودکان نمي فهمند ،و مي خندند ، و فکر مي کنند اين هم يک بازي است.
منطق ، مثل يک ترازوست‌ ،که شاهينش شکسته است.و در آن عدالت هيچ وقت برابري نيست.گاهي طرفِ خالي سنگين تر است و پايينتر نشسته است؛و زندگي صاحب جنس است و من يک مشتري ؛و در برابر چشمانم به من دروغ مي گويد،و من دوستش دارم ، و مي دانم که دروغگو نيست ، فقط حساب نمي داند ، ترازويش شکسته است، و خسته است؛ما با هم دوست هستيم،و همه مان مي دانيم ، هر چه از دوست رسد نيکوست!
منطق، مثل يک آينهء ديواري است؛که جاي چشمهايت روي آن مانده است.هر روز صبح که به آن نگاه مي کنم ،نگاهِ تو را مي بينم که به من مي گويد ،ديگر هيچ چيزي بين ما نمانده است.و من صورتم را مي شويم ،و به آينه دست مي کشم ،تا شايد چشمهايت پاک شوند ، و صدايت را نشنوم ، که سرد است ،‌ و از سرما مي لرزد ، و پر از درد است و بيزاري است.
من منطقي فکر مي کنم.من خدا را مي پرستم ،زيبايي هاي زندگي را مي بينم ، و تو را دوست دارم.من منطقي فکر مي کنم ، تنهايم ، مي خندم ، و از هيچ کسي گلايه اي نمي کنم. فقط...

بين بودن و نبودن منطقه ء باريکي هست که به سختي ميشه روش راه رفت. مثل راه رفتن روي بند سيرک مي مونه. بازي با زندگي هم مثل همه بازيهاي ديگه فقط موجب سرگرميه. هر کسي مي تونه يه بليط بخره و تو رو تماشا کنه که بين بودن و نبودن قدم مي زني، لبخند مي زني و تشويق مي شي. اگر نمردي، حقوق مي گيري.
بين رفتن و نرفتن ترديد کوچيکي هست که مي تونه تمام زندگي رو نابود کنه. مثل خريدن بليت بخت آزمايي مي مونه. همه مي دونن که مي بازن، ولي به خاطر يک جزئي از درصد که شايد ممکنه ببرن بازم بليت مي خرن. بازم مي مونن. بازم مي رن. و به هر حال مي بازن.
بين ديدن و نديدن يه پرده ء سبز هست که اونورش ماته.مثل نصف شب رفتن به طرف يخچال مي مونه. با اينکه همه جا تاريکه ولي همه جا رو ميشناسي. هيچ چيزي رو نمي بيني ولي از جاي همه چيز مطمئني. از اينکه چيزي سر جاش نباشه عصباني ميشي...مثلا يدفعه پات مي خوره به يه صندلي که نبايد اونجا باشه ، و با خودت فکر مي کني همه چي بايد همونجايي باشه که تو فکر مي کني.
بين کشتن و نکشتن عشق هست...که نه مي کشه تا راحت شي، نه نمي کشه که زندگيت رو بکني...

برگشت

2009-05-07T19:26:00.001+03:00

ايميلي که براي خدا فرستاده بودم برگشت خورده بود. چند وقتي مي شد هر بار که تماس مي گرفتم در دسترس نبود، روي دستگاهش هم چند بار پيغام گذاشته بودم که کار فوري دارم، انگار نه انگار. فکر مي کردم يا واقعا به تعطيلات تابستاني رفته است و يا باز هم از من دلخور است و محل نمي گذارد. ولي ايميلم که برگشت کمي نگرانش شدم. نکند اتفاقي برايش افتاده باشد؟در دنياي خودم قدم مي زدم. خيلي کوچک است، از اين سر به آن سرش فقط يک ليوان ويسکي طول مي کشد، تازه بيشترش هم يخ است و نوشابه. به انتهاي دنيا نزديک مي شدم که ديدم يک تابلوي جديد نصب کرده اند، رويش هم بزرگ نوشته است : « خودپرستي ممنوع ». بعيد مي دانستم غير از خودم کسي از اين مسير بگذرد، احتمالا هر کس تابلو را نصب کرده است منظورش من بوده ام. زير تابلو مي نشينم تا يک نخ سيگار بکشم. کبريت ندارم. سيگار هم ندارم. اصلا من که سيگاري نيستم، مجبور مي شوم بدون سيگار همانجا بنشينم و به تابلو خيره شوم. چرا اينجا؟ چرا حالا؟ اصلا کدام آدم بيکاري آمده است تابلوي به اين گندگي را سر راه من نصب کرده است؟ در جيبم دنبال چيزي مي گردم. سيگار ندارم. کبريت هم ندارم. دستم را در مي آورم. سکوت مطلق است. مي شکند :‌ صداي پا. يعني چه؟ اينجا که دنياي من است، من هم که همينجا هستم. سايه اي نزديک مي شود و همه جا را مي پوشاند. تابلو مي درخشد. غولي از راه مي رسد. نره خري است براي خودش. دو تا شاخ دارد. به دمش کراوات بسته است، با سنجاق سفيد و طلايي. سيگار هم مي کشد. پشت سرش زنهاي برهنه صف کشيده اند. هر چه نزديک تر مي شود همه جا تاريک تر مي شود، تابلو هم پرنور تر مي درخشد. غول ظاهرا کور است، تابلو را نمي بيند. تصادف مي کند. منفجر مي شود. مي ترکد. هزار قطعه مي شود. هوا که روشن مي شود پيرمردي خرده هاي تابلو را از همه جا جمع مي کند. کنارش مي ايستم. لبخند مي زند. سيگارِ غول را از وسط گرد و غبار پيدا مي کند و آن را مي تکاند و به دستم مي دهد. هنوز روشن است، يک پک عميق مي کشم. با تمام وجودم سرفه مي کنم و در دود سرفه هايم غرق مي شوم. به هوش که مي آيم پيرمرد ديگر نيست. سيگار را لگد مي کنم و به انتهاي دنيا مي رسم. من هيچ وقت سيگاري نبوده ام. در همان انتها مي خوابم.امروز ايميل خدا رسيد. چيزي ننوشته بود. ايميلش خالي بود. مهم نيست، حداقل زنده است.

همینجوری

2009-04-29T00:39:00.001+03:00

!!! ideal match:, Doesn't exist or would be my fucking self

عشق

2009-04-27T18:49:00.002+03:00

من هزار بار عاشق شده ام ، و هر بار این عشق دیگری ست ... و هنوزم که هنوزه اگه فقط یه آهنگ بخوام انتخاب کنم قهوه‌ای دیگر برای راه رو انتخاب میکنم.

زبان

2009-04-22T20:33:00.000+03:00

هنوزم بعضی وقتا با یه زبونی با خودم حرف میزنم که نمیدونم چه زبونیه. البته‌ پیشرفت کردم ٬ الان دیگه نصف حرفام رو میفهمم ٬ بعضی کلمه‌ها رو هم که بلد نیستم حدس میزنم .

دیوار

2009-04-13T22:53:00.000+03:00

ديوار مجاور تخت من - که بين سمت تخت و ميز کامپيوتر کشيده شده - يه پنجره رو به مشرق داره.
اوائل، هر شب قبل از خواب دقت مي کردم که پرده رو خوب بکشم،‌تا يه وقت اشعه نور خورشيد نتونه از لاش در بره و خواب من رو مختل کنه! بدون استثناء هر روز صبح هم اين فوتونهاي پدرسوخته بي چشم و رو يه جوري خودشون رو از اون لاماها رد مي کردن و وسط يکي از غلتهاي صبحگاهي من با بي رحمي هر چه تمام تر خودشون رو مي کوبيدن به پلکهاي من. من هم سريع اخم مي کردم و به خودم مي گفتم امشب براي کشيدن پرده بيشتر دقت مي کنم .
الان چند وقتيه که وقتي پرده رو مي کشم، نگرانم نکنه هيچ شکافي نداشته باشه و نور نتونه ازش ردشه! نکنه يه روز اشعه خورشيد به چشمم نتابه و من يادم بره که زمين و زمان هم به هم بريزه، بازم خورشيد در مياد و يه روز ديگه شروع ميشه و مي گذره. هميشه يه شکاف خيلي باريک رو باز مي ذارم، بيچاره فوتونها حتما فکر مي کنن خيلي باهوش تر شدن که ديگه زياد زحمت نمي کشن!

Cultivatepace

2009-03-27T23:09:00.001+02:00

2009-03-19T23:55:00.001+02:00

آزمايش مي کنيم...

يک...دو...سه...

چهارمین بهاري است که بي عيدي را آزمايش مي کنيم.
عيد، بوي خيس سنبلهاي تجريش بود با طعم گلاب.

عيد، شيطنت هاي ماهي قرمز زنداني بود در کيسه ء آب.

عيد، زرد بود و قرمز بود و سبز و نارنجي.

عيد، مادربزرگم بود و عيدي ِ لاي کتاب.
در اين جايي که من هستم، زندگي يعني کارِ بي درنگ؛آزادي يعني جنگ؛و عيد، يعني خاطره ء‌ هفت سين و شايد يک آهنگ.
پروردگارا، شکر مي گويم تو را،و از تو مي خواهم :سلامتي براي خانواده ام ،پشتکار براي خودم،سربلندي براي مردمان هم ميهنم،و ...

گیلاس

2009-03-09T03:37:00.000+02:00

زندگی يک کاسهء بزرگ پٌر از گيلاس است؛ سرخ و سياه و درشت و تازه. يکی برای من، يکی برای تو؛ هسته ها را گاز نزنی، دندانت را می شکند، باور کن. گرفتاری عجيبی است اين جدايی، هفته هايش ماه شٌد و ماههايش سال، هنوز هم جايش می سوزد؛ صد رحمت به زايمان. حرفهاي مرا هم که ديگر نمی شنوی، گفتم بنويسم، شايد بخوانی.
يادت هست زندگی چه خلوت بود؟ شبها تاريک بود؟ مٌبل راحتی روبروی من هميشه خالی بود؟ نمی دانی چقدر شلوغ شده است، برو و بيا، بريز و بپاش، قرتی بازی، درس، بستنی، سفر، کار، تلفن، ماشينسورای، آبونمان مجلات ، خريد و خشکشويی؛ شهر فرنگ را يادت هست؟ همان، تحت ويندوز؛ ولی هنوز هم جای تو خالی است. انگار تمام اين قشقرق و هلهله و هياهو اصلا صدا ندارد، هر چه هست پژواک کمرنگ خاطرات روزهايی است که ديگر برنمی گردند.
يادت هست گفتم بعد از تو با هيچ کسی کاری ندارم؟ دروغ گفتم. حالا هرشب يک نفر هست که آن طرفِ ميز غذا می نشيند و به حرفهای من گوش می کند، گاهی هم می خندد. حالا کسانی هستند که من در چشمهايشان دنبال همان چيزهايی بگردم که تو با خودت بردی. وقتی که هستند خوش می گذرد، ولی وقتی که نيستند باز هم جای تو خالی است. مسخره است، نيست؟
بهار شده است. ديشب می خواستم جای خالی ات را با لباسهای زمستانی در چمدان بزرگی پٌشت کمد لباسهايم قايم کنم. پشيمان شدم. زمستان سال ديگر برمی گردد، ولی تو چی؟ آمديم و زمستان شد و من لباسها را باز هم در آوردم؛ آنوقت دوباره من می مانم و جای خالیِ تو. يک گلدان بزرگ خريدم و يک گل آفتابگردان، زرد و سياه، قد بلند و کمر باريک، گردن نازکش را هم با ناز و عشوه خم کرده است به سمت آفتاب و پنجره. فعلا که مشکل را حل کرده است.
زندگی يک کاسهء پٌر از گيلاس است. تٌرش و شيرين، سرخ و سياه. هيچ دو تايش مثل هم نيست. درست است که جای تو خالی است و شايد هيچ وقت پٌر نشود، ولی جاهای ديگری هست و آدمهای ديگری که آنها را پر می کنند. روزها می گذرند و گل آفتابگردان هر روز از طلوع تا غروب به آفتاب خيره می شود تا اتفاق بدی برايش نيفتد. حالا که او از خورشيد مواظبت می کند، من هم می توانم به زندگی خودم برسم. يک گيلاس ديگر بر می دارم، يک قدم جلوتر، قويتر، آرامتر، مطمئن تر.
زندگی می گذرد.

2009-03-08T09:05:00.007+02:00

روز جهانی زن

Коли

2009-02-15T19:07:00.001+02:00

وقتی تا لبهای تو فقط یک نفس مونده

وقتی تا لبهای تو فقط یک قدم مونده

Коли до губ твоїх лишається півподиху

Коли до губ твоїх лишається півкроку

Зіниці твої виткані із подиву

В очах у тебе синьо і широко

Щось шепчеш зачаровано і тихо ти

Той шепіт мою тишу синьо крає

І забуваю я, що вмію дихати

І що ходити вмію забуваю

А чорний птах повік твоїх здіймається

І впевненість мою кудись відмає

Неступленим півкроку залишається

Півподиху у горлі застряває

Зіниці твої виткані із подиву

В очах у тебе синьо і широко

Але до губ твоїх лишається півподиху

До губ твоїх лишається півкроку

2009-02-08T15:05:00.004+02:00

من یه رویام، من رویای تواَم، یه رویای سرد و آبی و دور

به من فکر کن ٬ وقتی که به جای بارون ٬ هوا سرد و زخمیه.

به تو فکر میکنم وفتی سوز زمستون روی پوست صورتم خط میکشه وقتی تنه‌ی درختی که خشکیده رو بغل میکنی ٬

چشمات رو روی هم بذار و به صدای مه فکر کن ٬ از بالای یه تپه‌ی بلند ...

و به یه اسب

منتظرم نیستی؟

توی خوابت صدای جادوی من نمی‌آید؟

یک روشنی شروع می‌شوداز گوشه‌ی شرقی ...

هر چه بود، خوب بود.

کی باشد و کی باشد و کی باشد و کی

2009-01-26T19:51:00.002+02:00

کی باشد و کی باشد و کی باشد و کی
می باشد و می باشد و می باشد و می
من باشم و من با شم و من باشم و من
وی باشد و وی باشد و وی باشد و وی

2009-01-23T21:12:00.002+02:00

Some people get struck by lightning. Some are born to sit by a river. Some have an ear for music. Some are artists. Some swim the English Channel. Some know buttons. Some know Shakespeare. Some are mothers. And some people can dance.

Curious Case of Benjamin Button

چقدر عشق های

2009-01-08T03:11:00.003+02:00

چقدر عشق های کوتاهُ، تحملهای طولانی

یلدا

2008-12-21T03:41:00.004+02:00

يلدا نگاه کن !‌
بر سرخ فام سينه پر درد آسمان
اين خنجرِ نشسته به يغما ، خيال نيست
اين سينه نشسته به خون ِ ديار توست ..
در اين شب بلند ،
خورشيد اگر خيال دميدن نمی کند
با من بگو که صبح رهايی محال نيست ..

يلدا !‌ بگويمت ؟
از قصه حضيض ِ غم انگيز آن ديار؟
از اين شب بلند که اميدش به صبح نيست ؟
از حرمتی که نمانده به نام ديار من ؟
يا شوخی زمانه که نامش
انگار زندگی ست ...

يلدا ! ‌تو در خيال من و خاطرات من
زيبايی و بلند
سرخ ِ تو ، ‌سرخ انار است و اطلسی
هربار با نفس ِ آسمانی ات
جانهای عاشق ِ بيدار را
مهتاب و حافظ و غزل ، هديه کرده ای

يلدا ! ولی هنوز هم در خوابهای من
امکان گنگ خاتمه انتظار هست
در خوابهای من
جفتی ستاره شرقی ، ‌چشمک زنان ز دور
بر گونه های آسمان ِ‌زمينم نشسته است
يک شب تمام آسمان پر نور می شود
از برق خنده های پر از شوق کودکان ..
در خوابهای من
حتی هنوز وازه آزادی
آن آفتاب روشن ِ تابنده در شب است
کز پشت شانه های دماوند می دمد
بی باک و مهربان ...

يلدا ! خوش آمدی !
تقديم قامت بلند تو می کنم
مستانه سينه ريزی از صد دانه ء انار
امشب بيا و با شب من قصه ای بخوان
با من بگو که طلوع ِ ستاره خيال نيست
ديری ست چشم به راه توايم ،‌ای شب بلند !‌
يلدا ! بگو که صبح رهايی محال نيست ...

الو الو

2008-12-07T22:09:00.003+02:00

الو...الو...یک...دو...سه....

ما هنوز زنده ایم و با زندگی می جنگیم، در واقع زندگی هنوز با ما سر جنگ دارد ما می دویم لباس گران می پوشیم بلکه ما را نشناسند فرار می کنیم او هم می دود هر چه ما تندتر او هم تند تر.

بعضی وقتها از ما هم جلو می زند به خیال ما مارو ندیده است دنبال دیگری می دود اما کور خوانده ای ! تله می گذارد نامرد، تله را دور میزنیم، دومی رو بی هوا گیر می افتیم...

دیروز باد کمی نان آورده بود، امروز آب همه رو با خود برد.

سال جدید سریع سال قدیم می شود! کاسه ای زیر نیم کاسه است،آخر انقدر سریع که نمی شود ما تاره برنامه ریزی کرده ایم. نه حتما شوخی اش گرفته، شوخی میکند با ما مگر همین دیروز نبود که آن مرد با اسب آمد، که بابا آب داد، که برف آمد همان برف سفید را میگم که هرگز ندیده بودبم، همان موقع که خیلی سرد شد، که از زیر پنجره صدایت کردم سیگار کشیدیم، ویدا هم بود همان موقع که من اصلا مشروب نمی خوردم! آمدی ولی نماندی یادته همه شان انگار همین دیروز بود دیگه هیچ وقت زیر اون پنجره دور هم جمع نشدیم، اونقدر هم دیگه برف نیومد،اصلا هوا دیگه اونقدر سرد نشد...

شاید اشتباهی شده، شاید گفتند که ساعتها تند تر کار کنند یا اینکه استانداردهای جدیدی اومده! مگر همین هفته پیش نبود که شب ژانویه وقتی سنژانا رفت پیش مادر بزرگش من مست مست بودم و تا صبح با اون دختر بلغاری، رقصیدم ! پس چرا سه هفته دیگه دوباره ژانویست ! شاید نباید مشروب زیادی بخورم، درسته که هوا سرده گرمای ودکا خوب نیست همه چیز رو تند می کنه، برای همینه که زندگی از ما جلو می زنه، جنگ هم توهمی بیش نیست.

با ما نمی جنگد سرعتش را بالا پایین می کند...

گاو

2008-10-18T15:29:00.003+03:00

تمام گوساله هایی که گاو شدن

تمام گوساله هایی که هیچ وقت گاو نشدن

تمام گاوها

تمام گوساله ها

اصلا من گاو مش حسنم...

قانون

2008-09-20T01:20:00.001+03:00

قانون تمدن را می‌سازد.
تمدن گند می‌زند به قانون.
قانون گریه‌اش می‌گیرد. عُرف ساخته می‌شود.
و فرهنگ.
و یه عالمه از آن‌ چیزهایی که بامزه‌گی‌شان در واژه بودن‌شان است.
و من دل‌ـم برای‌ـت تنگ می‌شود.
برای وقتی‌که واژه‌های اختراع شده، در یک هنجار جا می‌شدند؛
و تو می‌فهمیدی
و از خنده‌ات، می‌خندیدم.

2008-09-13T14:27:00.002+03:00

ما را به رندی افسانه کردن، پیران جاهل، شیخان گم راه....

چشمی و صد نام

جانی و صد آه

خسرو شکیبایی

2008-07-18T14:58:00.008+03:00

بده اون دستت چارلز غلام حسین از خود سید اسماعیل تا ته امین حضور همه میدونن اکبر آقا بی سوات

این که دیگه مورد کشفیات نبوده کریستف کلمب...

بی سوات ولی تو چاک انداختن هیچکی حریفش نیست واسه همین مو رو از ماست می کشه، پشه رو رو هوا چهار نعل

دو دوتاش اکثرا میشه چهار تا ولی به صفرش ده بر یک

یه موقعه ای از پامنار تا ته مولوی رو سیبیل ما قسم می خوردن ولی حالا دیگه حنا مون رنگ نداره اونایی که ما زدیم شمارو

میذاشت میرقصیدی حکایت من شما حکایت اون بابایست با اون کلاغ ماهتهت درید که فقط اون مونده بود برینه به ما که شما زحمتشو کشیدی ...

خسرو شکیبایی

سعدی

2008-06-28T01:22:00.000+03:00

حال دل با تو گفتنم هوس است

رفتن

2008-06-22T18:12:00.000+03:00

رفتن...

شک

2008-06-18T17:00:00.002+03:00

زین گونه ام که در غم غربت شکی نیست
گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست

جانم بگیرو صحبت جانانم ببخش یارا
که از جان شکی هست از جانان شکی نیست

کور

2008-06-16T16:38:00.002+03:00

کور سويی از اميد هست. اصولاً ما هميشه منتظر می‌شويم در بسته شود و بچسبيم به نوری که از سوراخ کليد به اتاق تاريک‌مان می‌رسد.

هر از گاهی بدون دليل قدم زدن، بدون برنامه‌ريزی راه افتادن، بدون فکر نوشتن، بدون هوا زندگی کردن آدم را خوش می‌آيد؛ مثل فرار کردن از تور ماهيگيری.

2008-06-05T19:58:00.007+03:00

خداحافظ "یک عاشقانه آرام" "بر جاده های آبی سرخ" "در سرزمین کوچک من"، خداحافظ...

از گوشه بامی که پریدم پریدم!

2008-05-31T17:03:00.002+03:00

از گوشه بامی که پریدم پریدم!

2008-05-15T23:03:00.004+03:00

عبادت می کنی خدایی را که سرنوشتت را با کروموزوم٢١ پیوند زد!

خدا را حراج کرده اند در موزه های نامش مسجد و هیچ کس نمی خرد اورا بسکه ارزان می فروشند!

خدا را حراج کرده اندنه یک بارکه با هر نفسی که طعم مرگ را می چشد!

خدا را ارزان می فروشند تا باز بخرند و باز بفروشند....خدا حراج کرده اند

آتش زدند به ایمانشان

الله اکبر

یک الله اکبر

دو الله اکبر

سه

تمام شد!

عکس: علیرضا نجفیان

آقای شراب

2008-04-28T15:17:00.003+03:00

آقای شراب مدتی است که به معنای آزادی حق انتخاب پی برده و قسمت جدیدی از زندگی را شروع کرده، آقای شراب با تمام وجود بین سرپا شاشیدن و نشسته شاشیدن اولی را انتخاب کرده، و کاملا آزاد است و به نهنگ شاخ دار ارغوانی فکر نمی کند.

آقای شراب آزاد است که اصلا نداند که در همین لحظه کودکی در افریقا از گرسنگی مرد و دقیقا در همین لحظه سگ همسایه روبه رویی منتظر ناهار خود است. آقای شراب هیچ وقت به فلسفه زندگی فکر نمی کند و فقط نگران وعده غذای امروز خود است. آقای شراب بدون هیچ احساس گناهی تمام مسابقات ورزشی را دنبال می کند و هیچ کس هم حق ایراد گرفتن ندارد چون مسلما آزاد است.

او هر روز صبح تخم دو زرده می کند و از پنجره طبقه ششم به سگهای ولگرد نگاه می کند، سیگار می کشد و شدیدا منتظر رسیدن شب می شود.

آقای شراب هر شب شراب می نوشد و شاخ غول زندگی را که صبح شکسته بود دور می اندازد، سیگار می کشد و به فردا فکر می کند آقای شراب به هیج وجه دچار افسردگی نشده و با نشاط برنامه زندگی خود را کامل می کند و تمام اعلامیه های حقوق بشر در راستای آزادی هر چه بیشتر انسانها رو از بر می خواند. او قدر زندگی خود را می داند و از اینکه آزدانه بهترین انتخاب خود را کرده، خوشحال است. شما هم قدرش را بدانید اکنون که به معنای واقعی آزادی پی بردین، اکنون که بگذرد شما نیز محکوم هسثید.

ریکاوری

2008-04-13T11:23:00.002+03:00

ریکاوری، اهدای مجدد زندگیست...

2008-03-19T20:42:00.005+02:00

معبودا
دیگر بار نیز با زمزمه ی نام تو گام برخواهم داشت
و این سرآغازی دیگرست که با رایحه ی حضورت آذین شده
و این "من" ناچیز و هیچ ، لرز لرزان و با حجب دهان به تسبیح تو گشودم
و می خوانمت بارها و بارها ، تا فراموش کردنت فراموشم شود.
و می ستایم و می جویمت در این هنگامه ، چرا که در پی افق های روشناییم و فتح قله های نور.
در گرداب سهمگین استیصال وامانده ام و در طلب یاریت ، چنان که نزدیکترین به منی و من دورترین ز تو...
دیریست که افگار از دشنه ی معاصی خویشم ، اکنون مرا از مواهب و بخشایندگی خود بی نصیب مکن
و یاریم ده تا از زلت مصون باشم و زاد آخرتی بجویم درخور تو ، باشد که در ختام شرمگینت مباشم.
ای ودود و دهنده
و ای دادار مینو

حرفهای گفتی زیاد ...

خانواده، دوستان، زندگی، آینده، کار، تلاش، تحصیل، بی کاری، بی هدفی، خوشحالی، موفقیعت، پرواز، مستی، آواز ...

سال نو مبارک

علی کوچولو

2008-03-15T11:53:00.002+02:00

علی کوچولو، تو قصه ها نیست

مثل من و تو اون دور دورا نیست

نه قهرمان، نه خیلی ترسو

نه خیلی پر حرف، نه خیلی کم رو ...

خونشون در داره، درخونشون کلون داره

حیاط داره، ایوون داره

اتاقش طاقچه داره، حیاطش باغچه داره

باغچه که دورش گل گلی، کنار حوضش بلبلی

لای لای لای ...

لیلی حوضک، لی لی لی لی لی

این مادرشه، مادره علی

مامانِ خوبش چه مهربونِ

علی کوچولو، اینُ می دونه

اینم باباشه، چه خالیه جاش

رفته به جبه، خدا به همراش

علی کوچولو، چه خوبُ نازه

واسمون داره، حرفای تازه ...

2008-03-07T22:03:00.004+02:00

روز جهانی زن مبارک، با آرزوی آزادی و برابری برای تمام زنان میهنم...

مات

2008-03-02T13:23:00.001+02:00

خیلی بده که تو حرکت اول مات بشی... خیلی

2008-02-27T23:49:00.002+02:00

دیدی وقتی زمستون داره تموم میشه، می خواد بهار بیاد هوا یه طوری میشه، یه جور خاصی

یعنی نه زمستون نه بهار، این موقع ها یه حس عجیبی می گیرم، نوستاژی سنگین.

هر چقدر هم سهراب سپری و حسین پناهی گوش کنی فایده نداره، دلم می خواد تموم بشه یه چیزی که نمیدونم چیه، الان اینجوریامه...

شکم

2008-02-23T20:21:00.001+02:00

ما همه فهميده ايم که چاي ليپتون بايد خورد. همين حالا خودم خواندم که چاي سبز ۸ کالري دارد، ولي ليپتون عزيزم اصلا کالري ندارد. بلا نسبت هر الاغي چهار روز در ممالک پيشرفتهء فرنگستان امرار معاش کند و به رسانه هاي گروهي و خصوصي توجه کند خرفهم مي شود که کليد تمام مشکلات زندگي تمام آدمهاي دنيا در همين جهادِ اکبر با کالريهاي اضافهء رژيم غذايي است. اصلا حديث داريم که « و اِنَ بهترينکم لاغرترينکم حول الشکم و دُرُشترينکُم حول السينَتانِ و البازوان »
ما همه مي دانيم که در اين زمانه هر آدم متمدن و با شخصيتي مي داند که مرگ بر سيب زميني سرخ کرده و برنج و نان سفيد، و درود بر سالادهاي بي مزهء بدون سُس. ديگر روزهاي جهالت و خامهء اضافه روي موکا و لاته و کاپوچينو گذشته است و زمانه، زمانهء آگاهي و قهوهء بدون شير است، چه برسد به شکر. ما همه مي دانيم که با کمال فقر استغنا خوش است، و همچنين است دست نخورده گذاشتنِ نصف بيشتر نهار وقتي که از گرسنگي چشمانمان آدمها را به شکل رون مرغ برياني مي بيند؛ و ما همه فهميده ايم که آن آقاي کاله نژادِ اصل آملي که يک روز نوشت « غذاي بدون پنير، زندگي بدون لذت » در حقيقت منظورش اين اسفنجهاي ژاپني بوده است که خوردني هم هست، فقط چون مزهء تفِ مارمولک مي دهد بهش مي گويند توفو. وگرنه هر پنير ديگري مثل خامه اي و سوئيسي و آمريکايي و چدار و غيره همان سيب ممنوع باغ بهشت است که در جلد لبنيات ظاهر شده است، که خداوند ما را از آفات و مکافاتش به سلامت دارد انشاء الله.
ما با اين همه فهم و شعور که داريم در دنيا فقط يک غم و غصه داريم، که آن را هم به حق پنج تن و سوپرمارکت رژيمي محله مان مي خواهيم از بين ببريم. ما از آنجا که نمي توانيم بر اميال حيواني و شهواني خودمان به سمت آبجو غلبه کنيم، تصميم گرفتيم از امروز آبجوي اولترالايت بخوريم، و اصلا هم به هيچ جايمان نيست که اين دخترک فروشندهء پاي صندوق که آبجوها را مي بيند شکممان ( لعنت الله عليها ) را اينجوري چپ چپ نگاه مي کند.
ما خدا را شکر مي کنيم که انقدر باشعور و فهميده هستيم که ديگر نان همبرگر را نمي خوريم. تازه کچاپ به همبرگر هم نمي زنيم، چه برسد به پيتزايي که فقط رويش را مي خوريم و نانش را دور مي ريزيم. اي کودکان آفريقايي، خوشا به سعادتتان که مجبور نيستيد این همه فرنچ فرایز و کچاپ و پیتزا و میلک شیک توت فرنگی و چیلی چیز فرایز ببينيد و نخوريد. شعر :‌ « بسازم خنجري نيشش ز چاقو - زنم بر ديده تا اِشکم بره تو »
زنده باد بد مزگي . مرگ بر کربوهيدرات. درود بر کرفس و آسپاراگوس. مرگ بر لذائذ شیطانی. درود بر گشنگی. مرگ بر چیپس و پنیر. درود بر اسفناج

2008-02-17T14:21:00.001+02:00

آقای حکایتی ! اسم قصه گویه ماست...

آقای قورمه سبزی

2008-02-10T12:32:00.000+02:00

آقای هرجايی به هر جايی می رود و هر کاری می کند و با هر کسی می خوابد. آقای هر جايی حتی يک لحظه هم جايی بند نمی شود. هيچ جايی جای او نيست، و به همين دليل آقای هرجايی دائم بين اينجا و آنجا و يک جای ديگر جا به جا می شود. آقای هر جايی جای خودش را گُم کرده است، و آنقدر از سگدو زدن خسته است که گاهی نعره می کشد و فرياد می زند تا شايد خُدا بشنود و او را به جايی برساند که بتواند دو دقيقه سر جايش بنشيند و استراحت کند.

آقای هرجايی ديروز به اين نتيجه رسيده بود که دلش قرمه سبزی می خواهد. او دلش می خواهد يک روز که به خانه می رسد دو قابلمهء سرد روی اجاقی باشد که تازه شعله هايش روشن شده است. آقای هرجايی که حوصلهء صبر کردن ندارد تا کسی نيامده است سر پايی يک قاشق قرمه سبزی را در قابلمهء برنج می ريزد و همينطور سرپايی هر دو قابلمه را قبل از اينکه گرم شوند تمام می کند. آقای هر جايی معتقد است بين دلتنگی او برای قرمه سبزی و جایِ گمشده اش ارتباط عميقی نهفته است.

به این ترتیب آقای هرجای جدیدترین تئوری خودش را می نویسد:

تختخواب مکان مناسبي است براي ملاقات کساني که فکر مي کني دوستشان داري، آن هم يک ملاقات خيلي نزديک، خيلي خيلي نزديک، و نزديکتر. لبهء پتو مرز مناسبي است بين يخبندان حرفها و نگاهها و داغي سوزندهء پوست بقيهء اعضاي بدن. روبرو جهت مناسبي است براي خيره شدن، به قصد تظاهر به بي ميلي. کتاب وسيلهء مناسبي است براي چشم پوشي، وقتي که در چشمهايت بي صبري برق مي زند. خاموشي وضعيت مناسبي است براي چراغ خواب، براي تصويرهايي که ديگر نمي خواهي در حافظه ات ثبت شوند. سکوت آهنگ مناسبي است براي پس زمينه، وقتي تمام حرفهايت خطرناک هستند؛ ممکن است شب را منفجر کنند؛ و بالاخره انگشت شست پاي راست عضو مناسبي است که مي توان با آن مچ پاي ديگري را لمس کرد، تا شايد بالاخره انتظار تمام شود.

آقای هرجایی خوشبخت است نه به خاطر اینکه قرمه سبزی و جایِ گمشده اش را پیدا کرده، بلکه به خاطر اینکه انگشت شست پاي راستش سالم است.

یه عمر

2008-02-01T23:45:00.000+02:00

یه عمر به همون گفتن، سرپا نشاش !!!

نان

2008-01-23T22:54:00.000+02:00

اين نانوايی سر کوچهء ما مخصوص آدمهای چُسان فيسان مثل من است. يک فنجان سراميکی قهوه را يک دلار و شصت و سه سنت می فروشد. ساندويچ کراسان و تخم مرغ هم دارد، دو دلار و نود و پنج سنت به علاوهء هشت درصد ماليات؛ می کند به عبارتی سه دلار و بيست و دو سنت.

آدمهای دنيا دو دسته اند: آنهايی که هر روز صبح به نانوايی سر کوچهء ما می آيند و آنهايی که نمی آيند. چند ماهی است که من به دستهء اول پيوسته ام، و به همين دليل احساس می کنم با تمام آدمهای دستهء دوم فرق دارم. احساس خوبی است؛ ما فرق می کنيم.
ما آدمهای متفاوتی هستيم : ما تنها صبحانه می خوريم و برای تصاحب ميزهای تک نفرهء نانوايی با هم مسابقه می گذاريم. ما گاهی از روی ميز کنار قهوه جوش يک کرهء يک نفره و يک مربای يک نفره هم بر می داريم تا روی يک قطعه نان داغ - و البته يک نفره - بماليم. هر کدام از ما در حال نوشيدن يک فنجان قهوه يا روزنامه می خوانيم، يا کتاب ورق می زنيم، يا زير ميز با سگ کوچکمان ور می رويم و يا همهء اين کارها را باهم انجام می دهيم. ما يواشکی يکديگر را زير نظر داريم و اگر خدای نکرده گاهی نگاهمان به هم گره خورد با يک لبخند بهداشتی دندانهای سالم خود را به هم نشان می دهيم. ما يا چينی هستيم، يا ايرانی و يا روس و همگی به عطر نان تازه احترام می گذاريم. ما برای اثبات پايبندی به سنتهای دستهء خودمان هر روز در نانوايی سر کوچهء ما و در سکوت کامل حضور به هم می رسانيم.
در فرهنگ ما نانوايی مرکز جهان است. در کتاب مقدس ما آمده است که سرنوشت روزانهء هر کدام از ما که توسط اشعهء خورشيد به دانه های گندم الهام شده است در سلولهای پخته شدهء يک قرص نان حک شده است و با هر لقمه ای که جويده می شود به بقيهء اعضای بدن ابلاغ می گردد. پيامبر ما يک روز صبح که تنها از خواب برخاست گفت: همانا بدانيد و آگاه باشيد که نان يعنی زندگی؛ و ما ايمان آورديم.
ما آدمهای دستهء اول تا زمانی که صبحها تنها از خواب بيدار می شويم برای قهوهء صبحگاهی به نانوايی سر کوچهء مان پناهنده می شويم. ما با تمام آدمهايی که هر روز صبح به نانوايی نمی آيند فرق می کنيم، پس خوشبختيم؛ و زندگی می گذرد.

2008-01-19T17:23:00.000+02:00

دوست ندارم در مورد اعتقادات چیزی بنویسم، اما از فراموش نشدنی ترین دقایق زندگیم، تو عراق بود.

خيلي شبيه

2008-01-15T20:47:00.000+02:00

خيلي شبيه است به خدا. بازي بلوف را يادت هست؟ ادعا مي کردم که سربازهايم همه شاه هستند و آنها را روبرويت مي چيدم، تو هم با اينکه در چشمانم مي خواندي که دروغ مي گويم براي اينکه کم نياورده باشي هر چه دو و سه و چهار داشتي را به جاي بي بي دل مي گذاشتي روي دستهء شاه من، و همينطور تا ابد به هم دروغ مي گفتيم، ولي آنقدر خوش مي گذشت که بازي را به هم نمي زديم.
خوب که فکر مي کنم مي بينم فقط يک فرق کوچک دارد. ديگر کارتهايمان را دستمان نگرفته ايم که ديگري نبيند. دستهايمان خسته شده اند و روباز بازي مي کنيم و هم من و هم تو و هم هر رهگذري که از کنار ميز کوچک بازيمان مي گذرد تمام دستمان را مي خواند. حالا من جلوي چشمان تو و بقيه آدمهاي دنيا دوِ خاج را بر مي دارم و داد مي زنم که آس پيک است؛ تو هم کمي مکث مي کني و به سادگي و صداقت و حماقتم لبخند مي زني و آس دلت را پشت يک هفت خشت مي چسباني و مي گويي اين هم هشت تا آس ديگر، و من هم کمي تعجب مي کنم که چطور انقدر آس در اين دست زياد است، ولي آنقدر چيزهاي عجيب تر ديده ام و ديده اي که هيچ کدام به روي خودمان نمي آوريم و همينطور با زندگي بازي مي کنيم.
داشتم فکر مي کردم حالا که انقدر پر رو هستم و حالا که اين همه سال گذشت و من بلوف زدم و زندگي هم روي بلوفهاي من گشت و به هيچ کس هم بر نخورد، بيا اين چند سال ديگري را هم که مانده است همينطور براي زندگي خالي ببنديم و بلوف بزنيم که ما مي توانيم هر کاري دلمان بخواهد بکنيم. همينطور بيا همهء چيزهايي که داريم را برداريم و به جاي همهء چيزهايي که نداريم روي ميز بگذاريم؛ اينها که رد مي شوند فکر مي کنند ما ديوانه ايم، ولي مي داني، گور پدرشان؛ ما تا وقتي که همينطور خوش مي گذرد همينطور بلوف مي زنيم و با زندگي بازي مي کنيم، مگر نه؟

صبحها بايد دوش گرفت، دوش

2008-01-06T22:16:00.000+02:00

صبحها بايد دوش گرفت، دوش

صبحها بايد دوش گرفت، دوش آب سرد. صبحها بايد لخت شد، لخت مادرزاد. صبحها بايد مورچه هاي کف وان حمام را شست، مورچه ها بي آزارند، آنها را نبايد کشت. زير دوش آب با يکي از مورچه هاي روي پردهء حمام آشنا شدم که براي پياده روي صبحگاهي از لانه اش بيرون‌ آمده بود. به هم سلام کرديم و صبح بخير گفتيم؛ از کنار هم که گذشتيم تازه يادم آمد او را از کجا مي شناسم، در يکي از کتابهاي رياضي دوران نوجواني ام عکس بزرگي از او ديده بوم در حال پياده روي، و مدتها در مورد راه رفتنش فکر کرده بودم.
کفهاي صابون را شسته و نشسته حوله را دور خودم پيچيدم و به دنبالش رفتم. دوباره سلام کردم و خودم را معرفي کردم و معذرت خواهي کردم که لباس مناسبي ندارم، و از او اجازه گرفتم تا چند دقيقه اي در کنارش راه بروم، و با هم رفتيم تا روي نوار موبيوس قدم بزنيم، که شايد ساده ترين و پيچيده ترين نوار دنياست؛ از او خواستم هر چه در مورد اين نوار مي داند برايم بگويد، که اصلا چي هست و چرا هست و چه فايده اي دارد. با صداي آرامش به من گفت نواري که روي آن راه مي رود بسيار ساده است. يک نوار کاغذي ساده است که سر آن را به تهش چسبانده اند، ولي قبل از اينکه آنرا چسب بزنند از وسط آن را دقيقا يک بار تاب داده اند. خودم اينها را مي دانستم، از او خواستم فايده اش را توضيح بدهد. با همان صداي آرامش ادامه داد که وقتي روي حلقهء بستهء اين نوار دور خودت قدم مي زني بدون آنکه مسيرت را عوض کني يک بار روي آني و يک بار زير مي روي، بعد دوباره رو مي آيي و دوباره زير مي روي. اينها را از همان قديم يادم بود؛ کم کم حوصله ام سر رفته بود، و کمي صدايم را بلندتر کردم و پرسيدم خب آخرش که چي. اين همه راه مي روي و قدم مي زني و زير و رو مي شوي و باز هم به جاي اولت برمي گردي که به چي برسي؟ اينبار کمي مکث کرد، با شاخکهايش سرش را کمي خاراند و به دوردست خيره شد، بعد با صداي آرامتري جواب داد که پاسخ اين سوال گفتني نيست، و ساکت شد.
عصباني شدم، و تصميم گرفتم تا بيشتر از اين دير نشده است از او جدا شوم و لباس بپوشم و راه بيفتم. خداحافظي که کرديم از پشت سر صدايم زد، و برگشتم، پرسيد چرا بد اخلاق شده ام. با بي حوصلگي يک لبخند زورکي تحويلش دادم و گفتم که اعصابم از اين و آن خرد است و به او ربطي ندارد. دوباره سرش را کمي خاراند، و اينبار با صدايي که کمي بهتر شنيده مي شد شمرده شمرده برايم توضيح داد که راه رفتن روي نوار يک روش زندگي است. در اين روش تو فقط راه مي روي، و به هيچ وجه مسيرت را عوض نمي کني و زندگي به خودي خود تو را زير و رو مي کند. در اين روش هر بار که زير و روي زندگي را تجربه مي کني دوباره از اول شروع مي کني، و آنقدر اين کار را تکرار مي کني تا ديگر زير و رو برايت يکي مي شوند و ديگر تغيير جهت را احساس نمي کني. روي راه رفتن تمرکز مي کني، و از نوار و هر چيزي مربوط به آن جدا مي شوي، و ديگر هيچ قدمي برايت تکراري نيست. در اين روش هدف از راه رفتن به جايي رسيدن نيست، رهايي از نوار است. در اين روش زندگي نوار ساده ايست که سر و ته آن را با يک تاب ساده به هم چسبانده اند.
از حرفهايش چيز زيادي نفهميدم. پير بود و مزخرف مي گفت. وسط حرفهايش فقط به اين فکر مي کردم که براي استادم سردرد را بهانه کنم يا ترافیک را. حسابي ديرم شده بود،‌ با عجله لباسهايم را پوشيدم و به راه افتادم. درست است که مورچه ها را نبايد کشت، ولي لازم هم نيست زياد با آنها معاشرت کرد؛ زيادي به معقولات فکر مي کنند. زندگي همين است که هست، هزار سال هم رياضي بخواني سر ماه بايد کرايه خابگاهت را بدهي. قدم زدن مال قديمهاست، اين روزها فقط بايد دويد.

پیشنهاد

2008-01-03T01:25:00.000+02:00

ببين من کامل حواسم هست، اصلاً هم گيج نمی‌زنم. اين بطری هم همان‌طور که اول بحث پر بود حالا خالی است و تکان نخورده. بگو ببينم آخرین بار کی بهت پیشنهاد سکس دادم ...؟

ما خوشبختيم، چون آبجو می خوريم

2007-12-24T02:07:00.000+02:00

ما خوشبختيم، چون آبجو می خوريم
خيلی بی ربط نشسته ايم و آبجو می خوريم. من همينطور که آبجوی سياه خودم را مزمزه می کنم فکر می کنم مخترع آبجو يک مهاجر ايرلندی بوده است که بعد از مهاجرت هيچ وقت نتوانسته است با هيچ کس ارتباط برقرار کند. او يک روز متوجه می شود که هر دو آدم بی ربطی بعد از يک تا دو ليوان آبجو بين يک تا دو ساعت با هم ارتباط برقرار می کنند و بعد دوباره بی ربط می شوند؛ و از آنجا که هر ارتباطی بهتر از بی ارتباطی است ارتباط آبجويی را اختراع می کند و از آن به بعد تمام مهاجران دنيا بلافاصله بعد از مهاجرت تعداد متنابهی دوستان و آشنايان آبجويی دور خودشان جمع می کنند و تمام رفت و آمدهای ارگانيک، خانوادگی و اجتماعی خود را با ارتباطات آبجويی جايگزين می کنند. فکر می کنم آدمهای دور ميز تند تند حرف می زنند، چون دهانشان تند تند باز و بسته می شود. زمان در ارتباطات آبجويی محدود است، بايد همه چيز را خلاصه کرد. دو ساعت بعد ما دوباره غريبه ايم.
دهان من زياد باز نمی شود. گاهی لبهايم به اندازهء لبهء ليوان باز می شوند و مقداری آبجو وارد سيستم گوارشی من می شود. غير از آن دو بار هم لبخند زده ام، يک بار خنديده ام و يک بار هم اسم کامل آبجوی مورد علاقه ام را به پيشخدمتمان گفته ام. يک چيزی در دهانم کار نمی کند، احتمالا لبهايم خراب شده اند، معمولا بدون اينکه مزاحم فکر های من شوند زياد می جنبند، ولی امشب فقط در مواقع اضطراری باز و بسته می شوند. اواخر ليوان اول که می رسم حسابی نگران شده ام. همينطور که بقيه تند تند حرف می زنند ناگهان سرم زنگ می زند. نامه دارم. از مقامات بالاست، تعجب می کنم، استثنائا امروز دروغ کم گفته ام، به کسی خيانت نکرده ام و هيچ کس را هم مسخره نکرده ام. اطلاعيه است. نوشته است من تمام سهميهء حرف زدن سی سال اول زندگی ام را مصرف کرده ام، و به دهان من اکيدا دستور داده شده است غير از مواقع ضروری به هيچ وجه صدايی از خودش صادر نکند.
ليوان دوم آبجو را که شروع می کنم بقيه قهقهه می زنند، البته حدس می زنم، چون دهانشان بيش از حد نياز باز و بسته می شود و همه حلقومشان را به هم نشان می دهند. من به پنج سال آخر دههء دوم زندگی ام فکر می کنم که چگونه آنها را بدون حرف زدن بگذرانم. بر خلاف تصورم زياد هم بد نيست، تا جايی که يادم می آيد من تا به حال هر مزخرفی که به فکرم رسيده يا نرسيده است را به اطلاع اطرافيانم رسانده ام ( بيخود نيست سهميه ام تمام شده است) . اصلا به من چه مربوط که اين يکی کل آن فيلم را بد فهميده است، يا هيچ چيزی راجع به اين کاری که می خواهد بکند نمی داند؟ اصلا شايد آن يکی که هر زنی را در يک کلمهء دو حرفی خلاصه می کند از من خوشبخت تر است، يا مثلا شايد آن يکی که فکر می کند هر چيزی که از آن پول در نيايد به درد لای جرز هم نمی خورد از من بيشتر می فهمد. اصلا اگر حرفهای من به درد زندگی می خورد وضع خودم اين نبود...به هر حال خدا وقتی که سهميهء حرف زدن مرا تعيين می کرده است حتما يک چيزی می دانسته است.
وسطهای ليوان دوم بحث آنقدر داغ شده است که يک نفر يقهء پيراهنش را باز کرده است و من هم متوجه می شوم که پيراهنم را در آورده ام. برای تنوع تصميم می گيرم به جاي گوش دادن مقداری هم گوش بکنم. حالا ما می دانيم که جنگ به کل غلط است، ولی گاهی لازم است. تصميم می گيريم که فوتبال ايران به چه سمتی می رود. حالا فکر می کنيم اين فيلم آخری که ديديدم خيلی قشنگ بود، ولی در عين حال می توانست خيلی بهتر باشد. حالا به داستان يکی در مورد سفری که هميشه دوست داشته است با آن يکی برود و جور نشده است گوش می کنيم. هر چيزی حدی دارد، تنوع هم کافی است. از گوش کردن خسته می شوم و به گوش دادن ادامه می دهم. می گذارم دهانهايشان باز و بسته شود و حلقشان را به من و به هم نشان دهند. به ليوان خودم می چسبم.
خوبی اين معاشرتهای آبجويی اين است که هر چقدر هم گسترده شوند عمقشان نزديک يک هفتم سانتيمتر است. احتمالا علت تمام شدن سهميه من هم همين است. ارتباطاتم را تا ابد گسترده ام و با هر کسی در هر زمينه ای به عمق يک هفتم سانتيمتر بحث کرده ام. احتمالا اگر فقط با يک نفر در مورد يک موضوع حرف می زدم عمق حرفهايم به يک سانتيمتر هم نمی رسيد. بعد تمام حرفهايمان تمام می شد و همينطور به هم زل می زديم و سهميهء حرفهای من تمام نمی شد. اصلا شايد فلسفهء آن مهاجر ايرلندی در اختراع آبجو بی ارتباطی نبوده است، بلکه ترس از غرق شدن در يک رابطهء عميق بوده است. شايد اينجوری هيچ کس در هيچ ارتباطی غرق نمی شود، هر کسی آبجوي خودش را می نوشد و نوک شست پايش را در ارتباط با هر کسی خيس می کند و بعد از آبجو هم شست پايش را خشک می کند و از ارتباطی که برقرار کرده است خوشحال می شود. اين حرف نزدن چه واقعيتهايی را برملا می کند.
آبجوی دوم که تمام می شود همه می دانيم که بهتر است ارتباط را با خوبی و خوشی به پايان برسانيم. اگر بيشتر از اين طول بکشد ممکن است خدای نکرده ارتباط يک قطره عميق تر شود، و خدای نکرده کسی متوجه شود که اگر از امروز سه روز يا سی روز يا سيصد روز به عقب برگرديم ديگر ما هيچ ربطی به هم نداريم. البته علاقه ای هم نداريم که بيش از اين ارتباطی با يکديگر برقرار کنيم. من هم که ديگر نمی توانم حرف بزنم، و از تصور يک ارتباط عميق و بی صدا می ترسم. با يک لبخند آبجويی با همه خداحافظی می کنم، و پروندهء يک نشست آبجويی ديگر هم بسته می شود. خدا را به خاطر آفرينش اين همه جو شکر می کنم، و به ياد مهاجر ايرلندی بزرگی که از آن همه جو اين همه آبجو درست کرد صلوات می فرستم. احتمالا اگر نبود تمام مهاجران دنيا از بی ارتباطی می مردند، روحش شاد.

شب یلدا

2007-12-21T02:13:00.000+02:00

چند این شب و خاموشی؟وقت است که برخیزم
وین آتش خندان را با صبح برانگیزم
گر سوختنم باید افروختنم باید!
ای عشق بزن در من کز شعله نپرهیزم
صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد!
تا خود با کجا آخر با خاک درآمیزم
چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم
برخیزم و بگشایم بند از دل پرآتش
وین سیل گدازان را از سینه فرو ریزم
چون گریه گلو گیرد از ابر فرو ریزم
چون خشم رخ افروزد در صاعقه آویزم
ای سایه سحر خیزان دلواپس خورشیدند!
زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم

هوشنگ ابتهاج

عزیزم اینجا هر شب، شب یلداست ....

دوست داشتن خیلی ساده‌ست

2007-12-16T18:36:00.001+02:00

دوست داشتن خیلی ساده‌ست ٬

ولی ما خیلی وقتا قاطی میکنیم که همدیگه رو چه جوری دوست داریم. بیا فکر کنیم که وقتی همدیگه رو دوست داریم ٬ واقعاً چی رو دوست داریم. وقتی از هم بدمون میاد ٬ واسه چی از هم بدمون میاد. دو نفر باید اول همدیگه رو دوست داشته باشن ٬ یعنی من تو رو دوست دارم ٬ تو منو. یه چیزی توی تو هست ٬ یه تصویری که من اونو میبینم ٬ یه توئی میسازم که ممکنه حتی خودت نباشه ٬ ممکنه نصف‌ت باشه ٬ ممکنه همه‌ت باشه ٬ ممکنه یکی دیگه باشه ایناش اصلاً مهم نیست ٬ ولی من توئی رو میبینم و اونوقت اون تو رو دوست دارم. تو هم همین طور. این یه جورشه ٬ مثلاً جور مرحله‌ی اول. خیلیا فکر میکنن همه‌ش همین جور مرحله‌ی اوله ٬ وقتی از یکی خوششون میاد واسه اینه که توش یه تصویری دیدن که دوسش دارن ٬ عاشقش شدن یا هرچیز دیگه. حالا یکی تصویرش از رو قیافه ساخته میشه ٬ یکی از رو معصومیت ٬ یکی از رو روحیه ٬ یکی از رو نگاه ٬ هر کی از یه چی ... ولی به هر حال این فقط جور مرحله‌ی اوله که واسه‌ی یه دوست داشتن کامل لازمه: یعنی من تورو باید دوست داشته باشم٬ تو منو باید دوست داشته باشی.

بعدش میشه دوست داشتن مرحله‌ی دوم که وقتیه که دونفر باید خودشونی رو که اون یکی رو دوست داره هم دوست داشته باشن. یعنی من نباید از اون منی که تو رو دوست داره بدم بیاد ٬ باید دوسش داشته باشم. باید منِ خوب خودم باشه ٬ تا تو خوب من باشی. تو هم همین طور. کلاً اگه یکی یکی رو دوست داشته باشه ولی از خودش بدش بیاد به خاطر این دوست داشتن ٬ دوست داشتنه با همه‌ی قشنگیش مریضه و همیشه میبینی که یه جای کار میلنگه

ولی بازم این همه‌ش نیست. یه جور مرحله‌ی سومی هم هست و اونم اینه که من باید اون سایه‌ی خودم تو چشمای تو رو هم دوست داشته باشم. باید باهاش راحت باشم ٬ باید خودم باشم. اون چیزی که تو از من میبینی نباید منو زجر بده ٬ اون تصویری از من که پیش توئه ٬ نباید تحملش واسه من سخت باشه. نه تنها نباید سخت باشه ٬ که باید دوسشم داشته باشم. تو هم همین‌طور . تو هم باید اون کسی رو که من توی تو دیدم دوست داشته باشی تا بشه ادامه داد

وقتی دو نفر همدیگه رو دوست دارن ٬ وقتی دو نفر به هم میگن دوست دارم مثلاً ولی بعد یه مدت قاطی میکنن و نمیتونن ادامه بدن ٬ لازم نیست که فکر کنن دروغ گفته بودن ٬ فقط فکر نکرده بودن که تو کدوم مرحله بودن وقتی که داشتن دوست میداشتن

دوست داشتنی ادامه‌دادنیه که کامل باشه. هر سه جورش باید با هم باشه ٬ وگر نه بالاخره میشکنه. هر کدوم از مرحله‌هاشم که خیلی زیاد و وحشیانه و عاشقانه باشه ٬ اگه تو بقیه‌مرحله‌هاش مشکل وجود داشته باشه ٬ مثل ناخن کشیدن رو گچ خشک دیوار میمونه ... همین.

در خلاء

2007-12-13T04:08:00.000+02:00

در خلاء

آن لامکان ِ قیر اندود ،

وحدهً لا وحدهً هزار واحدِ وحدت گرا ،

بدور نافگاهِ خونی ِ چشمانت پسا چرخانند .

و زمین ،

بر چراغدان ِ ظلمت فزای قورباغگان ِ متعهد ،

سوزان .

آنگاه که دو چشم کورت در شب ، راه باز گشامان بود .

بشتاب که خلاء را اصالت رفته ،

جنون منورم کرده ،

زوزه سرودم گشته .

بشتاب که بر جویدن ِ نافِ خون آلودت در آسیابِ فضا - زمان نیازمندم .

فرزند حرام زاده مان

گرسنهً نان مقدس است .

باید از تنت نان ساخت !

تصويری که مرا رها کرد

2007-12-02T17:28:00.000+02:00

تصويری که مرا رها کرد

هزار راه داشتیم برای رفتن. هزار سال داشتیم برای رسیدن. هزار حرف داشتیم برای گفتن، و هزار دلیل برای زندگی کردن. هزار سال گذشت و هزار حرفمان ته کشید و هزار راه را تا انتها رفتیم و به جایی نرسیدیم. هاه، آنقدر کتاب نخوان، مزخرف می گویند، زندگی بدون دلیل هم می گذرد، خوب هم می گذرد.
***
راستی، يک دنيای دیگری هست موازی همين دنیای مزخرفی که اطراف من می گذرد، درست مثل همين. در آن ، يک من ديگری هست موازی همين من مزخرفی که در دنيای من زندگی می کند، درست مثل خودم. سالها بود که من در دنيای خودم بودم و او در دنيای خودش و هر کدام بی خبر از ديگری به زندگی خودمان مشغول بوديم. آنقدر مثل هم بوديم که هر از گاهی هم که نگاهمان به هم می افتاد هر دو مطمئن بوديم که حتما آينه است و خودمان را می بينيم، هر دو با هم دست تکان می داديم، و هيچ وقت هيچ کدام شک نکرديم که ديگری تصويری بيش نيست، تا همين ديشب.
ديشب من چراغ دستشويی را روشن کردم، و طبق معمول تصويرم را هم ديدم که با اخم روبرويم ايستاده است. طبق معمول هر دو باهم مسواکهايمان را برداشتيم، با هم به در خمير دندان فحش داديم که باز نمی شود، با هم خمير دندان را چلانديم، با هم مسواک را به دهانمان برديم، با هم کف کرديم، با هم تف کرديم، با هم قرقره کرديم و با هم مسواک را داخل ليوانش پرت کرديم و بدون خداحافظی به هم پشت کرديم و من چراغ را خاموش کردم. در آخرين لحظهء برگشتن بين روشنايی و تاريکی ناگهان مسواک تو را ديدم که دسته اش را به مسواک من چسبانده بود و سرش را تکان می داد. برگشتم ببينم چه می گويد، ولی هر چه نگاهش کردم هيچ حرفی نزد. می خواستم به تختم برگردم، ولی قبل از اينکه سرم را برگردانم ناگهان خشکم زد، آينه در تاريکی مطلق خالی بود.
فکر کردم شايد او مسواک تو را نديده بود. شايد هم تصوير مسواک تو اصلا تکان نخورده بود تا او چيزی ببيند. شاید هم من خيالاتی شده بودم و هيچ تکانی در کار نبود. به هر حال مهم نبود، من از اينکه زندگی ام را از تصويرم جدا کرده بودم شديدا هيجان زده شده بودم. همانجا در تاريکی به آينهء خالی نگاه کردم و زندگی ام را بدون تصويرم تصور کردم. مسواک تو را برداشتم، بعيد می دانم تصويرم چنين کاری بکند، تا جايی که من می دانستم هر دو مواظب بوديم هيچ وقت به هيچ چيزی که مال توست دست نزنيم، ولی حالا که ديگر او نيست من هر کاری بخواهم می کنم، هيچ وقت هم لازم نيست به چشمهای او نگاه کنم و از نگاه عصبانی اش بترسم. قفسه را باز کردم و عطر کوچکت را هم از پشت ادکلن خودم برداشتم و بو کردم. هاها، اين يکی را اگر تصويرم می ديد حتما با مشتش آينه را می شکست تا من ترک بخورم. فکر کردم زندگی بدون تصوير خيلی خوشايند است. فکر کردم از اين به بعد هر شب بعد از مسواک چراغها را خاموش کنم و يواشکی برمی گردم و بدون آنکه او بداند هر کاری دلم بخواهد را انجام می دهم.
ناگهان چيزی به ذهنم رسيد. نکند... با يک حرکت سريع کليد را بالا بردم و ناگهان همه جا روشن شد. قبل از اينکه چشمانم به نور عادت کنند تصويرم را ديدم که با عجله خودش را کنار کشيد تا دقيقا روبروی من بایستد؛ انگار می خواهد چيزی را پشتش پنهان کند. تصوير مات يک سايه را ديدم که بلافاصله از گوشهء آينه فرار کرد. وقتی که چشمهايم را مالاندم و درست آينه را ديدم همه چيز عادی بود و تصوير من با همان قيافهء جدی مزخرفش به من خيره شده بود. هر دو سعی می کرديم آن يکی را قانع کنيم که همه چيز عادی است، و هر دو می دانستيم که در اين دقيقه ای که گذشت هيچ چيزی عادی نبود. او می دانست که من عطر تو را بوييدم، و من هم می دانستم که او بلافاصله تصوير تو را صدا زده بود تا مثل قديمها کنار هم مسواک بزنند.
حرفی برای گفتن نمانده بود. ايستادن هم فايده ای نداشت. هر دو می دانستيم که ديگر هيچ وقت به هم اعتماد نمی کنيم، و هيچ کدام هم حق نداريم از ديگری انتظاری داشته باشیم. با هم چراغ را خاموش کرديم، با هم برگشتيم، هر دو مکث کرديم، به سمت آينهء تاريک برگشتيم، به هم در تاريکی لبخند زديم، و هر دو خوابيديم.
داشتم می گفتم، موازی من در اين دنيا يک من ديگری هست در يک دنيای موازی، و ما ديگر به هم کاری نداريم.

روزمرگی- عکس

2007-11-26T11:56:00.002+02:00

روزمرگی- عکس

خدا

2007-11-17T01:16:00.000+02:00

از در خونه که اومد بيرون متوجه شد که گوشه ء آسمون يه نوار سياه و کج کشيده شده. بلافاصله يه روزنامه خريد و تيتر درشت روزنامه رو بلند خوند : « خدا مُرد. » پشت ترافيک فقط به راديو گوش مي داد. ظاهرا سر اينکه کنترل دنيا رو کي دست بگيره دعواي بزرگي بين جرج بوش و بن لادن و شوراي نگهبان راه افتاده بود و هيچ کس حاضر نبود کوتاه بياد. عيسي مسيح هم بهش بر خورده بود که تحويلش نگرفتن و تهديد کرده بود که سپرده خورشيد رو از برق بکشن دهن همه صاف بشه. خيلي خر تو خر بود.

ماشينش رو تو ترافيک ول کرد و برگشت خونه و خود کشي کرد. ترجيح مي داد به جاي اينکه تو يه دنياي بي صاحاب زندگي کنه بميره بره ببينه حالا تکليف بهشت و جهنم چي مي شه. به محض اينکه مُرد رفت تو برزخ تا يه باجه ء‌اطلاعات پيدا کنه ولي چون فرشته اي که پشت ميز نشسته بود فقط عربي و ترکي بلد بود نتونست زياد چيزي سر در بياره. پل صراط رو براي تعمير بسته بودن و همه رو تا اطلاع ثانوي مي بردن تو سالن ترانزيت جهنم. ظاهرا روح خدا که داشته از پل بازديد مي کرده پل مي ريزه و پاي روح خدا مي گيره به يکي از هيزمهاي جهنم و خدا گير داده بوده که چرا هيزمش تره. موقتا آتيش جهنم رو خاموش کرده بودن تا هيزم خشک برسه و داشتن به جاي پل صراط يه زيرگذر درست مي کردن که ديگه خراب نشه.

از سالن ترانزيت به خونه زنگ زد بگه حالش خوبه و به محض اينکه راه باز بشه ميره بهشت ، ولي بهش گفتن بي خودي خودش رو کشته. ظاهرا بارون اومده بوده و نوار سياهه ء گوشه ء آسمون پاک شده بوده و خدا هم برگشته بوده سر جاش و همه چي عادي شده بوده و رئيسش هم زنگ زده بوده ببينه چرا نرفته سر کار. خيلي عصباني شد. رفت تو صف باز آفريني و يه فرم پر کرد تا به عنوان يک موش کور به دنيا برگرده و با خوبي و خوشي تا آخر عمرش تو تاريکي زندگي کنه. قبل از اينکه کور بشه و برگرده تو دنيا به فرم نظرخواهي برداشت و قبل از اينکه بندازه تو صندوق انتقادات خدا روش بزرگ نوشت : « زندگي بسيار .... است. »